Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Sevi liet zich in het geheim dopen

‘Soms denk ik: heb ik het goede gekozen?’

Op haar 18e liet de Turks-Bulgaarse Sevi (34) zich in het geheim dopen. Gevolg: ze hoorde niet meer bij haar familie. Nu woont ze in Nederland, maar ook hier is het voor haar moeilijk om christen te zijn. “Het gevoel dat niemand me begrijpt, doet pijn.”

“De bijbel aanraken was in mijn jeugd een doodzonde. De Koran was ons boek. Toch was ik als kind wel heel nieuwsgierig naar de Bijbel. Ik hoorde de verhalen in de klas, en ben toen ik heel klein was weleens in een kerkdienst geweest. Al begreep ik er weinig van.”

Voor straf naar buiten

“Aan het begin van mijn tienertijd kreeg ik moeite met de Koran. Ik was het niet eens met wat erin stond, bijvoorbeeld als het ging over mannen en vrouwen. Zo herinner ik me dat ik eens op een feest was. Op het moment dat we met elkaar zouden eten, ging ik naast een jongen van mijn leeftijd zitten. Plotseling was er een vrouw die tegen mij uitriep: ‘Dat mag niet!’ Ze pakte me vast en ik moest bij wijze van straf naar buiten. Ik begreep echt niet waarom ik niet gewoon naast die jongen mocht zitten.”

Pastor

“Hoewel mijn ouders het heel erg vonden, stopte ik op een gegeven moment met Koranles. Ik begon me te interesseren voor andere religies en zocht er in de bibliotheek boeken over op. Daar was een heel lieve vrouw die mijn vragen wilde beantwoorden. Ik had ook christelijke vriendinnen die me erover vertelden. Tot ik op een dag – ik was een jaar of 16, 17 – een kapelletje ontdekte bij ons in de buurt.

Daar ontmoette ik de pastor, die oprecht geïnteresseerd was in mij en al mijn vragen beantwoordde. Ik ontmoette hem vaker en hij vertelde mij keer op keer uit de Bijbel. Daar, bij dat kapelletje, kwam de omslag. Ik wist zeker dat ik in Jezus wilde geloven. Ja, ik vond het wel moeilijk te accepteren dat ik iets anders geloofde dan de islam, waar ik mee opgevoed was. Toch liet ik me na een tijdje dopen, in het geheim. Niemand wist ervan.”

Ik wist zeker dat ik in Jezus wilde geloven.

Niet geaccepteerd

“Na mijn bekering hoorde ik niet meer bij mijn familie. Ik voelde me bovendien steeds minder prettig in Bulgarije. Ik ben Turks-Bulgaars (nakomelingen van Turkse kolonisten die in de 14e en 15e eeuw in de Balkan gingen wonen, nadat de Ottomanen dit gebied hadden veroverd, red.), maar voelde me door geen van beide groepen geaccepteerd. Ik vertrok naar Nederland, maar ook hier begrepen mensen mijn achtergrond niet. ‘Je komt uit Bulgarije, maar je bent Turks?’ vroegen ze.”

Geen contact

“Het mooie aan het leven in Nederland vind ik dat het wel belangrijk is wie je bent, maar niet wat je precies gelooft. Toch is het voor mij vanwege mijn achtergrond soms ook hier moeilijk om christen te zijn. Zo ging ik eens naar de markt in Utrecht, waar ik een vage bekende tegenkwam. Ze zag er verdrietig uit, dus ik zei tegen haar: ‘Hoi, hoe gaat het, waar kom je vandaan?’ Ze keek me aan en zei: ‘Ik wil niet met je praten. Je bent anders, ik wil geen contact met je hebben. Dan raak ik besmet.’ Later leerden we elkaar kennen en werden we vriendinnen, maar dat is dus hoe mensen in het begin tegen me aankijken.”

Varkensvlees

“Voor mijn dochtertje, die hier naar school gaat, is het ook niet altijd makkelijk. Een keer had ze salami op haar brood, en daar zeiden islamitische kinderen wat van, want dat is varkensvlees. Toen het een keer heel warm was buiten, droeg ze een korte broek. Daar werd ze om gepest. Ze moest huilen en wilde niet meer naar school. Nu gaat het gelukkig beter en mag ze op school eten wat ze wil.”

Pijn

“Soms denk ik: wie ben ik eigenlijk? Heb ik het goede gekozen? Ik heb echt wat moeten opgeven. Met mijn familie heb ik sporadisch contact, veel van mijn vrienden hier ben ik kwijt. Met sommigen van mijn vrienden van vroeger heb ik weer wat contact. Maar regelmatig wil ik graag iets vertellen en iemand bellen. Maar wie? Het gevoel dat niemand me écht begrijpt, doet pijn.” “Gelukkig kan ik bij Huis van Vrede, een geloofsgemeenschap, mooi werk doen, mensen helpen en goede gesprekken voeren. Het gebeurt zelfs dat mensen moeten huilen als ze horen wat ik geloof. Ik ben hier echt rustiger geworden, het maakt dat de pijn van alles wat ik heb meegemaakt, niet meer zo erg is als vroeger. Ja, ik ben nog wel verdrietig, maar ik kan desondanks zeggen dat ik gelukkig ben.”

Lees hier meer over Sevi's werkplek Huis van Vrede.

Beeld: Ruben Timman

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Lees ook

Beam bidt op YouTube voor de vervolgde kerk

bidden| Beam bidt op YouTube voor de vervolgde kerk

'Ruim 700 jongeren hebben zich al aangemeld'

Gisteren
Ranglijst Christenvervolging 2019

christenvervolging| Ranglijst Christenvervolging 2019

1 op de 9 christenen wordt vervolgd

Mirjam Hollebrandse

Gisteren
Strijdbare Chinese dominee waarschuwt president Xi Jinpin

christenvervolging| Strijdbare Chinese dominee waarschuwt president Xi Jinpin

'Voor Xi Jinping is er maar één uitweg: het geloof in Jezus'

8 January 2019