Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

‘Met deze navigatie beland ik vannacht in Duitsland of Italië’

Blog van Annemarie van Heijningen

Ik heb vele, vele zwaktes. Om er twee te noemen: ik raak in paniek van falende computers (onder de noemer ‘knopjes-fobie’, al weet ik niet of deze stoornis als zodanig terug te vinden is in het handboek voor psychiaters). En ik raak in paniek van de weg kwijtraken. In de auto komen genoemde stressfactoren samen in het fenomeen ‘navigatie’.

Onze nieuwe-tweedehands gezinsbak heeft een verschrikkelijk navigatiesysteem dat me vierkantjes laat rijden tot ik een ons weeg en ten onrechte beweert dat ik mijn bestemming heb bereikt.
Op weg naar de zoveelste lezing stopt dit keer de spraakbegeleiding. Het display werkt nog naar behoren, maar zonder gidsende stem kom ik nergens. Een nerveus-angstig telefoontje naar Echtgenoot: “Ik ben bijna bij de kerk, maar de stem is gestopt en ik heb al twintig rondjes gereden.”
“Kijk dan gewoon op het kaartje,” antwoordt hij laconiek.
“Ik kán niet kaartlezen,” tetter ik. “En al helemaal niet terwijl ik rijd. Dat zou je toch na achttien jaar... O, ik ben er al.”
Met meer geluk dan wijsheid doemt daar het gebouw op waar ik die avond spreken zal. De werkgroep loopt voltallig naar de auto om me te verwelkomen. Spijtig voor hen ben ik zo ver nog niet. “En hoe kom ik straks thuis?” jank ik tegen Wederhelft. “Je móét die stem weer aan de praat krijgen, anders beland ik vannacht in Duitsland of Italië.” Ik zeg nog meer dingen tegen hem. Dat hij een Kwalitatief Uitermate Teleurstellende auto heeft gekocht. (Excusez moi geliefden, ik ben bij tijden ontzettend ongeschikt tot enig goed en geneigd tot alle kwaad.) En dat ik ons oude exemplaar weer terug wil hebben, want die begreep mij tenminste.

Zijn grens is bereikt. “Ja, ik ga ophangen. Geen gezanik meer, uitstappen en professioneel doen. Tot ooit.” Ik open het portier, glimlach minzaam naar de gastvrouwen (in wier ogen ik enige verbazing meen te lezen) en jubel opgewekt: “Niks bijzonders hoor. Klein technisch probleempje. Verder alles onder controle.”

Wordt vervolgd...

 

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons