Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

'Ik behandel mijn kinderen voortaan als pleegkinderen!'

Blog van Annemarie van Heijningen

Veel ouders pochen, pushen en projecteren van jewelste. Erg vind ik dat. En dom. Een kind is geen pronkjuweel of verlengstuk van jezelf. De DNA-overeenkomsten tussen jou en je kind verschaffen je nog geen eigendomsrecht. Dat is mijn theorie en die staat als een huis.

Maar in mijn hart zit permanent een criticaster, een zanikend stukje Annemarie dat de rest van Annemarie nauwlettend in de gaten houdt. Op een dag vindt ze het tijd voor een diepte-interview.

“Als jij het allemaal zo goed weet, waarom vreet jij jezelf dan tegenwoordig op van ergernis?” “Dat is de schuld van mijn kinderen,” pareer ik vlug. “Vooral de tieners zijn onmogelijk. Ze maken rommel en ze verwachten dat ík het opruim.” Mijn criticaster snuift schamper. “Is dat alles?” “O nee,” zeg ik, “ze zijn passief, onverschillig, egocentrisch en brutaal.” “Allemaal mooi volgens het boekje dus,” komt criticaster opgewekt, “wat is nu eigenlijk je probleem?” “Dat ik ze niet snáp!” barst ik los. “Ik bedoel: ik heb dríe kinderen, er had toch wel één leergierige, perfectionistische doorzetter tussen kunnen zitten? Gewoon een kopie van mijzelf met wie ik aldoor verrukkelijk zou kunnen samenwerken?” Het wordt even stil en ik besef dat ik door de mand gevallen ben. Criticasters stem daalt tot een zacht gefluister: “Een rare vraag misschien, maar stel dat deze kinderen je pléégkinderen zouden zijn, hoe zou je dan met hen omgaan?” “Met meer geduld en minder irritatie,” laat ik me na een korte aarzeling ontvallen. “En met een hernieuwde, heilige motivatie om deze prachtgasten te coachen tot ze volwassen zijn.” “In Godsnaam, benader hen dan voorlopig vanuit die pleegkind-mindset,” zegt criticaster. “Dat zíjn ze ergens ook, hè. Kinderen door Hogerhand aan jullie zorgen toevertrouwd, zoals je zelf destijds beleed. Niks van jou bij, weet je nog? Practice what you preach. En geniet van de ontspanning en de ruimte die zullen ontstaan.” “Ik zal mijn best doen,” beloof ik bedeesd.

Beeld: Shutterstock

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons