Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Ben je een nietsnut als je tegen kerkasiel bent?

Blog van Tijs van den Brink

Vorige week heb ik geprobeerd een column te schrijven over het kerkasiel dat gaande is in het buurt- en kerkhuis Bethel in Den Haag. Maar dat is niet gelukt. Ik liep vast. Ik ben namelijk voor een verruiming van het kinderpardon, maar tegen deze 24/7 kerkdienst.

Sinds vrijdag 26 oktober is er een doorlopende kerkdienst aan de gang voor de Armeense familie Tamrazyan. Deze dienst zorgt ervoor dat de familie kerkasiel krijgt. Mensen aan wie ik vertelde dat ik daar moeite mee heb, omdat ik vind dat de kerk de staat niet moet frustreren in de uitoefening van haar taak, stelden me een wedervraag: “Wat doe jij dan om dat ruimere kinderpardon voor elkaar te krijgen?” “Nou ja, je kunt stemmen op partijen die voor het kinderpardon zijn,” antwoordde ik. “En af en toe je mening laten horen.” “Maar dan verandert er dus niks,” was de – vermoedelijk terechte – reactie.

Hetzelfde ongemak dat ik voel bij het kerkasiel, voel ik bij de documentaire Terug naar je eige land van BNNVARA-programmamaker Tim Hofman. Hij speelt open kaart, het is een vorm van actievoeren, en toch vind ik het irritant dat hij doet alsof hij journalist is. Een goede journalist zou meer en ook andere vragen stellen dan Tim in zijn documentaire doet. Maar hé, hij doet tenminste wat!

Het maakte me sip. Ik bekritiseer de mensen die net als ik een ruimer kinderpardon willen vanwege de manier waarop ze dat doen. Gevolg: ik voelde me een nietsnut, een watje, een braverik. En misschien wel een slecht mens. Want betekenen al die actievoerders niet veel meer voor hun naaste dan ik?

Mijn gemoed klaarde pas weer een beetje op toen ik in Trouw, in een column van Hans Goslinga, oud-premier Joop den Uyl tegenkwam. Goslinga had uitgevogeld dat Joop den Uyl tegen de bezetting van het Maagdenhuis was, omdat hij die bezetting zag ‘als een poging door eigenrichting bepaalde eisen af te dwingen.’ Met de eisen was hij het vermoedelijk wel eens, met de bezetting niet. Maakte dat Den Uyl tot een nietsnut, een watje en een braverik? Dat lijkt me niet. De man streed met legitieme parlementaire middelen en heeft veel bereikt.

Als je kritisch bent op het kerkasiel of op de documentaire van Tim Hofman, ben je niet per se een slecht mens. Dan hecht je gewoon veel waarde aan de scheiding van kerk en staat en aan kwalitatief hoogstaande journalistiek.

En overigens ben ik van mening dat het kinderpardon verruimd dient te worden.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons