Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

'Ik mik die tas zonder mankeren in de kliko!'

Blog van Annemarie van Heijningen

De schooltasstrijd is weer begonnen. Het uitgesleten ‘Jongens, zet die tassen aan de kant’ vindt zoals gewoonlijk geen gehoor. Lompe, logge Eastpak-dingen zijn het, even grijzig als het gangtapijt waarop ze worden neergesmeten. Ze vallen niet op, enkel om, waardoor er nog meer struikelruimte ontstaat. Gisteren was ik er na een aanmaning of vijf Ontzettend Klaar mee. ‘Ja! Als ik nog één keer over die tas heen moet springen, mik ik hem zonder mankeren de kliko in.’

Vandaag, bij het krieken van de dageraad, rent één der zonen gestrest van boven naar beneden en terug. ‘Mam, waar is mijn tas?’ ‘Check de kliko,’ reageer ik laconiek.

In pakweg vijf seconden slaat zijn verbazing via verbijstering om in klare woede en hollend door het huis blaast hij mij de zotste verwijten in de oren. Dat die tas nu meurt als de zíékte hè. En dat híj vanmiddag mijn laptop in de kliko gaat smijten. En dat ik niet zo moet zéíken over ópruimen, omdat ik nu eenmaal móéder ben en opruimen dus feitelijk míjn taak is. En dat ik dit kunstje vooral niet nóg eens hoef te flikken.

Hoewel ik door de jaren heen flink heb leren incasseren, wordt dit me finaal te gortig. ‘O zeker wel,’ bijt ik hem toe, ‘volgende keer strooi ik er ook nog koffiedrab overheen. En hou je grote waffel, er is een grens aan wat ik kan verdragen.’ Hij bindt in, stapt mokkend op zijn fiets met zijn stinkende last. ‘Als je maar weet dat ik dit in de klas ga vertellen,’ sneert hij over zijn schouder, ‘zeker weten dat niemand zo’n moeder heeft als ik.’ Mijn zojuist geboren mengeling van deernis en schuldgevoel – iets met ondanks en nochtans – sterft meteen een wisse dood. ‘Als je maar weet dat ík er een column over ga schrijven,’ schreeuw ik hem na, ‘zeker weten dat niemand zo’n zoon heeft als ik.’

(Geplaatst met toestemming van de persoon in kwestie.)

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons