Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

'Wie kent mij nog?': Mehmet is 27 jaar en eenzaam

Zondag t/m donderdag direct na Nieuwsuur op NPO 2

Hopen durft Mehmet niet meer. Niet op een nieuwe baan, niet op nieuwe vrienden en niet op een beter contact met zijn familie. Hij is eenzaam. En dat wil hij vertellen. “Als mensen de tijd nemen om mijn verhaal te horen, verandert er misschien toch iets.”

Ruim een miljoen mensen in Nederland voelen zich eenzaam. Onder hen ook veel jongeren. “Het is een kwetsbaar onderwerp,” begint de in Mijdrecht woonachtige Mehmet. “Maar als ik er niet over praat, blijft alles zoals het is.”

Drempel

Mehmet voelt zich vaak veroordeeld door mensen. Werkelijke interesse van anderen ervaart hij niet. “Tegelijk bedenk ik me dat het mijn eigen aannames zijn, ik weet natuurlijk niet zeker of het zo is. Ik heb een lichte vorm van autisme en ben slechtziend. Door die fysieke handicap zie ik er minder mooi uit, vind ik. Die beperking kun je zien als een drempel tussen mij en anderen.” 

"Ik ben te druk met overleven, met het gevecht tegen mijn eenzaamheid"

Mishandeling

In zijn jeugd begonnen de moeilijkheden al. Zijn Turkse vader en moeder werden aan elkaar uitgehuwelijkt en hadden geen gelukkig leven samen. “Mijn vader mishandelde ons psychisch en lichamelijk. Uiteindelijk scheidden mijn ouders en bleef ik met mijn broertje en mijn moeder achter. Mijn broertje ontwikkelde zich echter net als mijn vader, waardoor ik ook met hem moest breken. En mijn moeder belt me alleen als zij iets nodig heeft.” 

Druk

Beeld: Nathalie Folkersma

Als jongen vond Mehmet vriendschappen niet belangrijk. “Ik dacht dat ik er geen behoefte aan had. Maar vanaf het moment dat ik op mezelf ging wonen, probeerde ik wel vriendschappen op te bouwen.” Vaak werd hij daarin teleurgesteld. “Mensen zeggen snel dat ze druk zijn en ik twijfel dan aan mezelf en trek me terug.”
Ook zijn Facebookvrienden laten het afweten. “Ik heb weleens aan iemand gevraagd om af te spreken, maar iedereen is druk. Na een tijdje probeer je het gewoon niet meer.” 

Op dit moment zit Mehmet thuis, omdat zijn tijdelijke baan op een postkamer afliep. Doordat hij verschillende opleidingen niet afmaakte en door “impulsieve, verkeerde beslissingen te nemen”, heeft hij geen diploma’s. Met behulp van een zogeheten FACT-team, waarin verschillende hulpverleners samenwerken, hoopt hij daar verandering in aan te brengen.  

Overleven

Leven werd voor Mehmet steeds meer overleven. “Ik vind het erg zwaar, ik denk weleens: waar doe ik het voor? Gelukkig ben ik positief ingesteld en kan ik die negatieve gedachten goed ombuigen naar positieve. Zo van: het kan altijd weer beter worden.” Het stellen van persoonlijke doelen moet hem uit de neerwaartse spiraal halen. Maar die doelen kan hij zichzelf niet meer stellen. “Ik ben te druk met overleven, met het gevecht tegen mijn eenzaamheid. Je kunt zeggen: hoe kun je daar nu druk mee zijn? Maar de realiteit is dat ik er middenin zit.” 

Wie kent mij nog?

In Wie kent mij nog? portretteert de EO op NPO 2 mensen voor wie deze indringende vraag dagelijkse realiteit is. Kijkers kunnen via de website Wiekentmijnog.nl reageren op de portretten. Ook is daar informatie te vinden voor mensen die zelf met eenzaamheid te maken hebben óf die juist iets voor een ander willen betekenen. 

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons