Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Zon of storm, de Bijbelkiosk is altijd open

‘Klein heiligdom’ op de Scheveningse boulevard

Pal achter ‘de koningin van de kust’, het Kurhaus in Scheveningen, staat al sinds 1954 een bijzonder gebouwtje van krap drie bij drie meter: de Bijbelkiosk. Zonaanbidders, dagjesmensen en vakantiegangers kunnen hier 365 dagen per jaar terecht voor een luisterend oor – weer of geen weer.

“De Bijbelkiosk? Die kant op, dan loop je er vanzelf tegenaan.” De in feloranje overall gestoken medewerker van de reinigingsdienst wrikt een kapotgewaaide paraplu uit de prullenbak, en klautert snel terug in zijn servicewagentje. Het regent dat het giet. De gure stormwind raast over het verlaten strand en heeft vrij spel op de brede, lege boulevard. Hoewel het op deze kille woensdagochtend allesbehalve strandweer is (het kwik tikt amper de 13 graden aan), staan de deuren van de Bijbelkiosk gewoon open – zoals elke dag, in elk jaargetij.

Vrijwilligerswerk

Binnen zit vrijwilligster Ingrid van Keeken (66), in een behaaglijke fleecetrui. Al bijna negen jaar is ze hier vrijwel elke woensdag te vinden. Vanmorgen is ze al vroeg vanuit Alphen aan den Rijn vertrokken, om per fiets, trein en tram naar Scheveningen te reizen. “De afgelopen anderhalf uur heb ik nog niemand gezien,” zegt ze. “Maar ja, het weer zit vandaag niet echt mee. En dat net nu we zulke prachtige zomerse dagen achter de rug hebben. Wil je koffie?”

Terwijl het witte apparaat pruttelend tot leven komt, steekt schippersdochter Ingrid haar hoofd om de hoek. Haar bebrilde blik rust een paar tellen genietend op de zwaar schuimende zee achter ons. “Wat een schitterend gezicht, hè?” zegt ze met stemverheffing, want de wind blijft maar brullen. “Ik ben een Zeeuwse en mijn vader was beurtschipper, dus ik heb altijd iets met water gehad.” Boven haar hoofd prijkt in vier talen de slagzin ‘De Bijbel het Woord van God’ op de randen van het platte dak. Hoeveel ogen zullen die tekst al sinds 1954 hebben gelezen?

Bidden

Een volgend uur verstrijkt, zonder dat er ook maar één bezoeker komt. Af en toe zien we een passant met snelle passen over de lege boulevard lopen. Hoewel Ingrid liever heeft dat er mensen langskomen met wie ze een gesprekje kan aanknopen, bekijkt ze het van de zonnige kant. “Op zulke stille uren kun je altijd voor mensen bidden, bijvoorbeeld voor zieke vrijwilligers uit ons team, of stille tijd houden.” Uit het plastic tasje naast haar op de bank steken twee breinaalden. “Op rustige momenten zit ik ook weleens lekker te breien. Nu ben ik bijvoorbeeld bezig met dekentjes voor een moeder-kindproject in Israël.”

'Gottes Segen'

Opeens staan er drie Duitssprekende kinderen voor de kiosk, met natgeregende, lachende gezichten. Achter hen twee nieuwsgierige ouders. In een handomdraai tovert Ingrid, die meteen een gesprekje aanknoopt, een bakje ‘Jezus houdt van alle kinderen’-ballonnen tevoorschijn. De kinderen – tussen de 4 en 7 jaar oud – kiezen er allemaal eentje in hun favoriete kleur, terwijl de vriendelijke ouders Ingrid “Gottes Segen” toewensen. “Mooi dat jullie dit werk doen,” roepen ze nog snel voor ze de trap afdalen naar een van de nagenoeg lege strandpaviljoens.

Met een wijde boog

Dan is het weer stil, op het krijsen van de meeuwen, het vallen van de regen en het rusteloze blazen van de wind na. In de uren daarna wordt het iets minder nat, maar de stormwind houdt aan en bezoekers blijven vandaag weg. En dat terwijl Ingrid niets liever doet dan “mensen op de Here Jezus wijzen”, zoals ze het zelf verwoordt. In persoonlijke gesprekken, of via allerlei materiaal in deze kleine kiosk: bijbels, nieuw testamenten, christelijke lectuur en flyers in ruim veertig talen. “Voor mij voelt deze kiosk echt als een klein heiligdom, een Godshuisje,” zegt ze met een glimlach. “Vandaag is het stil, maar vaak heb ik hier zulke mooie ontmoetingen en gesprekken. Natuurlijk zie ik ook vaak dat mensen er bewust met een wijde boog omheen lopen. Maar weet je, dan kan ik tóch voor ze bidden.”

God gaat Zijn weg

“Op een woensdag,” vervolgt Ingrid, “kwam er een vrouw bij me in de kiosk. Haar dochter had suïcide gepleegd, vertelde ze. Maar voordat zij – om allerlei redenen – die stap zette, was ze hier zelf ook langs geweest en had ze flyers en een boekje meegenomen. Haar moeder kwam vertellen dat daar op haar begrafenis uit is voorgelezen. Of we hier nu een lang gesprek hebben over grote levensvragen, of dat mensen langslopen en alleen een tekst lezen: God gaat er Zijn weg mee. Op een plek waar men de dagelijkse zorgen wil en kan vergeten, kan Hij mensen onverwacht diep in hun hart raken. Dit blijft een bijzondere locatie.” Ingrid buigt voorover naar de radio-cdspeler, en drukt op play. “Op de Opwekking-cd staat zo’n mooi nummer: ‘Houd vol’. Ook een grote bemoediging voor ons werk hier.” Met gesloten ogen zingt ze de woorden zachtjes mee:

Houd vol, houd vol
Hij laat niet los.
God is voor ons, God is naast ons,
God is altijd om ons heen.
Laat maar komen wat hierna komt,
Want Hij laat ons nooit alleen.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons