Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Voor mij waren Arabieren ‘de vijand'

Blog van Joanne Nihom

in Geloven

Ik woon in een fantastisch, dynamisch land. Never a dull moment. Bijzondere ontmoetingen, mooie verhalen, prachtige landschappen, interessante mensen en ga zo maar door. Maar het land heeft ook een ingewikkelde kant.

Arabieren, Joden en Palestijnen wonen hier samen. Onze culturen en achtergronden zijn verschillend en samen hebben we een niet altijd even leuke geschiedenis. Die dragen we allemaal met ons mee: soms rugzakken vol. Er is vrijwel geen familie in dit land die niet is geraakt door een oorlog of een aanslag. Dat maakt het contact wel eens ingewikkeld, want het kan zijn dat Arabische, Joodse en Palestijnse overgrootouders, grootouders en zelfs ouders en of broers tegenover elkaar hebben gestaan tijdens een oorlog. Er zijn veel initiatieven waarbij getracht wordt om die onderlinge band die belangrijk is, ‘omdat we nu eenmaal hier samenwonen’, aan te halen.

Als je meteen gaat praten over politiek, krijg je ruzie

The Interfaith Encounter Association (IEA) is hier een mooi voorbeeld van. Hun concept is simpel. Arabieren, Palestijnen en Joden praten met elkaar, in groepen, één keer in de maand, over een onderwerp dat hen raakt. Het kan gaan over familie, religie, het leven, vakantie, geld. “Als we elkaar op die manier leren kennen, is er op een dag een generatie die ook over bijvoorbeeld politieke kwesties met elkaar kan praten,” vertelde dr. Yehuda Stolov, oprichter van IEA mij. “Als je meteen gaat praten over politiek, krijg je ruzie en luister je niet meer naar elkaar. Door over iets te praten wat je bindt, in plaats van wat je scheidt, raak je elkaar op een ander niveau. Het gaat van hart tot hart. Dit zorgt voor openheid en vriendschappen.” En hij heeft gelijk.

De organisatie heeft inmiddels 45 actieve groepen verspreid over het hele land. Afgelopen jaar vonden meer dan 328 bijeenkomsten plaats, zowel in Joodse als in Arabische dorpen en namen zo’n vierduizend mensen deel.

Onlangs bezocht ik ook een bijeenkomst van Arabische en Joodse vrouwen in het noorden van het land, waar ik woon. Zij komen regelmatig bij elkaar, deze keer bij een van de Arabische vrouwen thuis. De sfeer was gemoedelijk en vriendelijk, en het was duidelijk dat de vrouwen elkaar al beter kenden. Ze dronken samen koffie en aten wat fruit. Het onderwerp van gesprek was de Ramadan. De Arabische vrouwen legden de gewoonten uit, wat voor maaltijden ze maakten en hoe ze deze maand ondergingen. De Joodse vrouwen luisterden aandachtig en stelden allerlei vragen. Het was een beetje schipperen met de talen; niet alle Arabische vrouwen spraken goed Ivriet, en geen van de Joodse vrouwen sprak Arabisch, maar op de een of andere manier lukte het elkaar te begrijpen.

Dat ik met Joodse vrouwen zou praten over wat we morgen eten...

Een van de Joodse vrouwen vertelde me: “Iedere keer is onze bijeenkomst weer bijzonder. Het is niet zo dat we onze verschillen oplossen – dat hoeft ook niet – maar ik praat met Arabische vrouwen met wie ik anders nooit contact zou hebben. Voor mij waren Arabieren ‘de vijand’. Nu hebben ze een gezicht en een naam en heb ik ontdekt dat we zo veel gemeen hebben. Ons contact onderling wordt ook steeds intensiever en met een aantal vrouwen ben ik goed bevriend geraakt.”
Ook de Arabische Fatma is blij met de bijeenkomsten. “Ik heb nooit durven dromen dat ik met Joodse vrouwen zou praten over onze kinderen, onze gezondheid en over wat we morgen eten. Achtergronden en geloven vallen weg als je met elkaar praat over alledaagse dingen.”

Of dit soort bijeenkomsten zullen helpen om vrede te brengen? Ja, daar geloof ik heilig in, want iedere druppel in de grote oceaan helpt. Móét helpen, want uiteindelijk gaat het om een betere toekomst voor onze kinderen en kleinkinderen.

Journalist Joanne Nihom woont al jaren in Israël en schrijft voor Visie over wonen en werken in het meest becommentarieerde land ter wereld.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Lees ook

Fietsend op zoek naar hoop in 'Natascha's beloofde land'

Israël| Fietsend op zoek naar hoop in 'Natascha's beloofde land'

Hoop op vrede Israëli's en Palestijnen? Donderdag, 21.20 uur, NPO 3

Bart van Delen

29 November 2018
Wist je dat deze 10 uitvindingen door Joden zijn gedaan?

televisie| Wist je dat deze 10 uitvindingen door Joden zijn gedaan?

Van jeans en de afstandsbediening, tot WhatsApp en Google

Gert-Jan Schaap

6 November 2018
Christenen bidden in Nijkerk voor Israël

Israël| Christenen bidden in Nijkerk voor Israël

‘We bidden of God Zijn volk wil beschermen’

Mirjam Hollebrandse

16 August 2018