Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

'Drie jaar geleden stierf onze zoon Peter'

Dominee Arie van der Veer: 'Mijn ziel is stil tot God'

in Geloven

Vandaag is het drie jaar geleden dat de zoon van Arie van der Veer plotseling overleed. 'Vandaag zullen mijn vrouw en ik vast weer met elkaar praten over wat er is gebeurd.'

Arie van der Veer: "Een paar jaar geleden hebben we een flesje water (op de foto hieronder) aan alle bezoekers van de NZ dag gegeven. Ik heb er nog steeds een bewaard. Het water van mijn flesje is helder. Maar nog steeds zit onderin het flesje donker zand. Bij de minste beweging zal het water weer troebel worden. Het flesje laat zien hoe mijn leven nu is."

Verschillend verdriet

Drie jaar geleden op deze dag stierf zijn oudste zoon Peter. "Van het ene moment op het andere verduisterde ons leven. Ik kan niet voor Peter zijn vrouw en kinderen spreken, ook niet voor zijn broer en zussen. Ieder draagt zijn verdriet en gemis op zijn eigen manier. ’t Is ook niet te vergelijken. Of je je man, je vader, je broer of je kind mist: het is heel verschillend verdriet."

Gedwongen rust

Het flesje water met zand

Arie kijkt nog vaak naar het flesje water. Arie: "Bij ons is het water nu helder, ondanks het vele zand. De gedwongen rustperiode doet me goed. Nogmaals, het donkere zand is er nog steeds. En er zijn van die momenten dat alles weer bovenkomt. Dat is uiteraard op verjaardagen, maar misschien nog meer als het feest is, en hij er niet is. Dan wordt het water weer even troebel. De schommelingen van het leven zijn als schudden met de fles. De gedwongen rust moet voor mij vanzelfsprekend worden. Daar moet ik echt nog aan werken. Ik heb ontdekt dat - ook al wandel je 5 kilometer per dag - dit nog echt niet betekent dat het van binnen rustig is."

Psalm 62

"Ik moet denken aan Psalm 62. In het begin is de dichter heel stellig: 'mijn ziel is stil tot God'. Maar later is hij die rust blijkbaar weer kwijt dat zegt hij tegen zichzelf: 'mijn ziel keer u toch stil tot God'. Dat geldt ook voor mij. 
Vandaag zullen Ees en ik vast weer met elkaar praten over wat toen gebeurde. Maar nogmaals: Ondanks het vele donkere zand is het water helder. Luister onderstaand lied. Sluit je ogen en probeer het mee te zeggen: amen."

Waarlijk mijn ziel keert zich stil tot God

Opwekking 190 - Waarlijk mijn ziel

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons