Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Weer zo'n wonderbaarlijke bekering in een vliegtuig...

Blog van Tim van Wijngaarden

Een beetje spreker op een conferentie heeft er een of heeft er eentje verzonnen: een bekeringsverhaal gesitueerd in een vliegtuig.

Een vliegtuigenis is een keurmerk voor een echte sprekersbediening: doodse stilte en ongekende spanning in de verhitte hoofdprogrammatent als de spreker vertelt hoe hij in het vliegtuig iemand op wonderbaarlijke wijze tot geloof brengt. Als atheïst ingestapt in New York en in Amsterdam bekeerd en gedoopt uitgestapt, niet voor niets bestelt de spreker altijd Spa blauw aan boord. Een ‘watch-the-master-at-work’-momentje.

Ik was altijd onder de indruk van dergelijke verhalen. Ik ben zo’n tobber bij wie de bediening in het koninkrijk geïmplodeerd is tot de huiskamer. Ik heb mijn handen vol aan het runnen van het huishouden, het gezellig houden van de maaltijden en de lieve vrede bewaren, met af en toe een sukkelige poging tot geloofsopvoeding. Niet spectaculair natuurlijk. Nauwelijks een getuigenis te noemen. Had ik maar een vliegtuigenis, maar ik vlieg bijna nooit. Als ik al in een vliegtuig zit, ben ik vooral bezig met mezelf: voel ik me misselijk? Wow, waar zijn al die knopjes voor? Hoe werkt die tv in vredesnaam? En de altijd prangende vraag of alles wat ze me aanbieden gratis is of dat ik straks nog moet betalen.

Deze sprekers echter zijn de commando’s in het koninkrijk. Ze vliegen zo vaak dat ze kunnen jagen op verloren schaapjes. Toch zijn het aparte verhalen. De passagiers zitten als ratten in de val als zo’n spreker het gesprek opent: “Ha, ik ben dominee... vertel eens wat over jezelf.” Tijdens de turbulentie vraagt hij ineens: “Stel dat dit het einde is... ben je er dan klaar voor?” En dan moet je nog tien uur vliegen, met opkomende jetlag. Op den duur wil je dan alles wel geloven, schat ik zo in, als die man zijn mond maar houdt.

Ik ben dus niet meer zo ondersteboven van dergelijke verhalen. Ik zou pas van mijn stoel vallen als zo’n spreker een verhaal uit zijn eigen thuissituatie zou vertellen. Dat hij al stofzuigend, zorgend, tobbend over de verkeerde keuzes van zijn kinderen altijd zo veel liefde en geloof heeft getoond dat zij uiteindelijk na jaren op de brede weg schoorvoetend tot geloof komen. Ja, zo’n verhaal zou direct willen geloven: een stofzuigenis.

Beeld: Shutterstock

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons