Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

De wereld op z’n kop in Israël

Blog van Joanne

in Geloven

'Hoe gaat het met jullie?' Die vraag krijgt Joanne regelmatig van familie en vrienden uit Nederland. Vooral nu de spanningen in Israël toenemen. Maar het hangt er maar net vanaf waar je woont, ontdekte ze.

Dinsdagavond. Het was een warme dag en de hitte hangt nog steeds in huis. Ik besluit een kleine wandeling te maken en neem mijn mobiele telefoon mee. De maan staat hoog en helder aan de hemel. De natuur is vredig stil. Hier en daar miauwt een poes.

Ik krijg een bericht van een vriendin uit Nederland. “Het regent hier pijpenstelen.” Ondertussen klinkt op mijn telefoon vrijwel onafgebroken een piep. Het is de app ‘Red Alert’, die aangeeft dat er ergens in het land een raket- of mortieraanval is. Hij geeft de tijd aan en de plaats waar het gebeurt. Ik heb het geluid ingesteld op een piep. Vandaag was het één grote piep. Om de paar minuten, de hele dag door. Vanuit Gaza wordt al urenlang op Israël geschoten. Af en toe zette ik ‘m uit, omdat ik gek werd van het geluid. Maar dat voelde niet prettig.

Terwijl ik dit schrijf, gaat de piep weer onafgebroken. Nirim, Ein Hashlosha, Holit, Nir Ytzhak, Sufa…

De schuilkelder in ons dorp is nog niet open, dus niets aan de hand

Ik woon in het noorden van het land, Gaza is zo’n drie uur rijden bij ons vandaan. Behalve via de Red Alert app, en berichten op radio en televisie merken wij niets van de toestand.
Bizar. Aan de grens met Gaza rennen de mensen voor hun leven en hebben vaak maar luttele seconden om in een schuilkelder of bij een veilige muur te komen, terwijl in de rest van het land alles gewoon doorgaat. Dat is de werkelijkheid van het leven hier
Een paar weken geleden, met de toestand aan de grens met Syrië – een stuk dichter bij waar ik woon – werd ik overstelpt met vragen van familie en vrienden uit Nederland. Hoe het met ons ging. Mijn reactie was steeds weer: “Alles goed. Behalve dat er veel vliegverkeer in de lucht is, merken we er niets van. De schuilkelder in ons dorp is nog niet open, dus niets aan de hand.”

15 seconden de tijd

Hoe anders het elders in Israël is, hoor en lees ik van diverse mensen. De oud-Nederlandse Jessica Rosenbaum bijvoorbeeld, getrouwd met een Israëli, woont in een kibboets één kilometer van de grens met Gaza. Daar hebben de bewoners 15 seconden om bij een schuilkelder te komen als het alarm afgaat. 15 seconden … tel dat maar eens hardop. Het is voorbij voordat je het weet.

Ze schreef me: “We waren vandaag de hele dag in en rond ons huis; ook onze hond moet er af en toe uit. Tijdens zo’n uitje ging het alarm af en moesten we best een eindje rennen tot we bij een schuilkelder kwamen. Onze dochter was thuis, en ging zelf naar de schuilkelder. Verder heb ik een zoon in het leger, ik houd mijn hart vast. Ik woon hier nu zeven jaar en het klinkt gek, maar je raakt er wel en niet aan gewend. Aan de ene kant ga ik gewoon door met wat ik aan het doen ben, ook al hoor ik rondom ons de raketten vallen. Alleen als het alarm bij ons in de kibboets gaat, ren ik naar de schuilkelder, want dan is het wel heel dichtbij. Aan de andere kant geeft het continu stress. Het is een onwerkelijke situatie die niet goed is voor je lichaam. Als het morgen weer zo’n dag wordt als vandaag, gaan we voor een dagje naar Tel Aviv.” 
De bizarre realiteit: in Tel Aviv is het rustig. 

De Europese media zijn muisstil, daarom vertel ik het jullie dus maar

De oud-Nederlandse Michal Levy uit Givat Zeev, bij Jeruzalem, schreef vandaag op haar Facebookpagina: “De hele dag door is er luchtalarm geweest in het zuiden van Israël rond de grens met Gaza. Het afgelopen uur was het zelfs elke 10 minuten raak. Hamas en de Islamitische Jihad vuren mortieren af en ook enkele raketten die ze gekregen hebben uit Iran. Dat is geen thuis in elkaar geknutseld amateuristisch ‘vuurwerk’, het zijn serieuze wapens die wel degelijk veel schade aanrichten en kunnen doden.
Het Israëlische afweersysteem heeft een deel van deze mortieren uit de lucht geschoten en onschadelijk gemaakt. Een ander deel is in dorpen terechtgekomen en heeft daar schade aangericht. Vier mensen zijn gewond geraakt.
Er zijn sinds de laatste oorlog precies 4 jaar geleden niet meer zo veel raketten afgeschoten als vandaag. We hebben het over ruim 50 raketten sinds 6 uur vanochtend, misschien is het nu (5 uur 's middags) al wel tegen de 100. De Europese media zijn muisstil. Ik vertel het jullie dus maar.”

Een vriend van mij, Noam Bedien, is woordvoerder van het Sderot Media Centrum. Sderot ligt vlak aan de grens met Gaza:  “300.000 Israëli's staan ​​onder raketvuur,” laat hij weten. “Het is 21.26 uur en op dit moment worden de raketten nog steeds afgevuurd. Vandaag waren het meer dan 50 mortierbommen en raketten. Op dit moment verblijven duizenden families in Zuid-Israël en de Westelijke Negev in schuilkelders.
Vanmorgen werd een kleuterschool getroffen door een mortier, gelukkig waren er op dat moment geen kinderen aanwezig. Laten we een ogenblik de tijd nemen om voor de veiligheid van onze families, vrienden en soldaten in het Israëlische leger te bidden.

Oproep tot gebed

Christelijke organisaties, ook in Nederland, hebben vandaag opgeroepen tot gebed voor de mensen in het zuiden van Israël. Wat mooi, dierbaar en belangrijk. Ze hebben het daar hard nodig. 

Woensdagmorgen. De Red Alert app heeft overuren gedraaid vannacht. Het is behoorlijk uit de hand aan het lopen in het zuiden. De deuren van mijn werkkamer staan open. Aan de overkant wordt een nieuw huis gebouwd en de Arabische werklui staan luid met elkaar te praten – zoals ze dat al maandenlang doen. Ik erger me er vaak aan. Maar vandaag niet. Ik voel me vandaag extra bevoorrecht dat we hier met z’n allen in vrede wonen.
Dan gaat de telefoon. Een Arabische vriendin. Of we vanavond bij hen willen komen eten. De Iftar, na de zonsondergang.
De wereld op zijn kop! Hartstikke op zijn kop.

Beeld: ANP

Journalist Joanne Nihom woont al jaren in Israël en schrijft voor Visie over wonen en werken in het meest becommentarieerde land ter wereld.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons