Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Als je kinderen geen zin meer hebben in het geloof

‘Je gelooft in sprookjes, zeiden ze laatst tegen me’

Stel, je bent een alleenstaande moeder van 4 tieners. Jij gelooft in God, maar je ex-man niet meer. En je kinderen hebben er eigenlijk ook geen zin meer in. Marion* ervaart het elke dag. “Ik hoop dat mensen voor ons bidden.”

“Als gescheiden moeder sta je overal alleen voor. Als ik moe uit mijn werk kom of me niet fit voel, kan ik niet aan mijn man vragen of hij de kinderen even wat aandacht wil geven. Dat is pittig. Maar het allermoeilijkst vind ik misschien nog wel dat mijn ex-man het geloof vaarwel heeft gezegd. Als de kinderen bij hem zijn, mogen ze alles, ook op zondag. Bij mij ‘moeten’ ze dan ineens mee naar de kerk.

Twijfel

Soms voelt het alsof er een gevecht om ons hart wordt gevoerd. Precies op zondagochtend, net voor we naar de kerk gaan, ontstaat er bijvoorbeeld ruzie. De oudste twee, van 18 en 16, willen sowieso niet meer mee naar de kerk. Ze doen ook niet mee als we aan tafel bidden of Bijbellezen. ‘Je gelooft in sprookjes,’ zeiden ze laatst tegen me. Ik werd daar heel verdrietig en boos over. En ik zit dan gelijk te denken: Hoe komen ze hierop? Hebben ze dit van hun vader? Vinden ze dit echt zelf? Hoe kan ik ze ‘overtuigen’? Vaak slaat dan ook de twijfel toe: heb ik ze wel genoeg meegegeven toen ze klein waren? Laat ik in mijn doen en laten wel genoeg zien van Jezus en wat het geloof voor mij betekent? Soms ga ik zelf ook twijfelen: heb ik het wel bij het rechte eind?
De ene keer laat ik me verleiden tot een discussie, de andere keer ga ik er gewoon helemaal niet op in, of doe ik net of ik het niet hoor.

Pubergedrag

Ik denk dat het vaak ook gewoon pubergedrag is. Als ze mij dan verwijten maken, probeer ik maar te denken dat het niet tegen mij persoonlijk is, maar dat ze proberen de grenzen op te zoeken. Al maak ik me soms ook zorgen over de extra bagage die ze moeten dragen door onze scheiding. Het helpt om er zo nu en dan met een coach of iemand anders over te praten. Dan heb ik weer even lucht en is mijn hoofd wat leger. Op andere momenten probeer ik er gewoonweg niet aan te denken door hard te werken.

Ik bid dat ze de weg naar God terugvinden

Tegelijk weet ik: ik kan mijn kinderen het geloof niet geven. Ik probeer hen los te laten in de handen van God – al lukt dat lang niet altijd – en hoop en bid dat ze de weg naar God openhouden of terugvinden. Dat hoop en bid ik trouwens ook voor hun vader en zijn vriendin.

Vertrokken via de achterdeur

Als ik heel eerlijk ben, moet ik zeggen dat als God mij niet had vastgehouden, ik via de achterdeur uit de kerk was vertrokken. En wie had mij dan gemist? Vanuit de kerk heeft er nooit iemand gevraagd waarom de oudste twee niet meer naar de kerk komen. Terwijl het juist zo belangrijk is om naar de tieners en jongeren om te zien!
Er zijn mensen die hebben gezegd dat ze voor mij en de kinderen bidden. Ik hoop dat ze dat ook doen, dan houden wij het wel vol.”

* Marion is een gefingeerde naam. Haar echte naam is bij de redactie bekend.

Beeld: Shutterstock

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons