Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Romanschrijfster Joke Verweerd over verlies

‘Praat over wat je gelooft en hoopt!’

Troostpleister is een ander boek dan mensen gewend zijn van romanschrijfster Joke Verweerd. Het is geen fictief verhaal, maar bestaat uit teksten in zowel proza als poëzie over de rouw waar de auteur zelf mee te maken kreeg.

Je voorbereiden op het afscheid van een naaste helpt, ontdekte Joke Verweerd toen haar man Fred na een ziekbed van drie maanden overleed. Je legt als het ware een pleister klaar voor de wond die komt, typeert de schrijfster het in haar nieuwste boek Troostpleister. “Dat wij voordat mijn man overleed nog zo intensief over de dood konden praten, was een winst. Sterven hoort bij de realiteit. We leven niet in ónze tijd, maar in de tijd die God ons geeft. Toch praten we nog steeds niet gemakkelijk over de dood. Ik hoop dat dit boek dat taboe wat wegneemt. Praat over wat je gelooft en hoopt! Het helpt om zaken als de begrafenis te bespreken, maar nog belangrijker is delen wat je verwacht van het leven hierna.” 

Emotie

Waarom wilde u dit boek schrijven?
“Om de emotie te verwerken die loskwam toen mijn man was overleden. Er is een enorm verdriet, maar het loslaten van het lijden lucht ook op. Door te schrijven kon ik deze facetten ordenen. Een soort overlevingsdrang: hoe verder? De periode voordat iemand overlijdt, gaat meer om de verzachting van het lijden. Dan is er nog geen ruimte voor je eigen emoties.” 

Waardoor werd u zelf getroost?
“Het schrijfproces hielp mij om te gaan met mijn emoties. Ook Bijbelteksten kunnen troostend zijn. Het is iets wat je moet leren ontvangen. Je moet mensen toelaten bij je verdriet. In het begin vond ik dat best lastig. Uiteindelijk hielp het als mensen zeiden dat ze mijn man nog zo zagen zitten, met zijn sloffen aan en zijn blauwe trui. Dan dacht ik: die persoon mist hem ook. Ik voelde dat ik niet alleen stond in het gemis, de lege plek werd gezien. Samen til je diegene nog even op.” 

Vriend

Wat mist u het meest?
“Het samenzijn en zorgen voor mijn man: samen eten koken is leuker dan alleen. Ik mis de reactie op je lach of groet. Het zijn dus vooral dagelijkse dingen: alleen opstaan, niemand goedemorgen wensen, ’s avonds alleen de deur op slot doen. Het eerste jaar na Freds overlijden, riep ik vaak: ‘Lieve God, ik doe dit voor het eerst, ik weet helemaal niet of ik dit kan!’ Als het toch lukte, voelde dat als een zegen. Ik heb uit alle macht geprobeerd het verdriet als een vriend te gaan zien. Ik houd van omdenken. Het doet pijn, maar heeft me ook veel geleerd.” 

Zoals wat?
“Bijvoorbeeld dat ik alles mis omdat het er ooit wel was. Het geeft houvast je daarvan bewust te zijn. Net zoals dat je niet half weet wat God nog voor je in petto heeft. Nadat mijn man was overleden, had ik nooit gedacht weer te kunnen genieten van het warme zonnetje. Maar dat lukte wel! Ook beleef ik allerlei nieuwe dingen. Die waren niet gebeurd als mijn man er nog was geweest, al staat natuurlijk voorop dat ik het liever samen had beleefd. Zo is een aantal gedichten uit Troostpleister op muziek gezet voor koren. Door het schrijven heb ik de rouw een plek kunnen geven. Dat de teksten ook anderen kunnen helpen en een troostpleister kunnen zijn, daar verwonder ik me over.” 

Bekijk hier video's van een aantal gedichten uit Troostpleister met muziek:

Geschreven door:

Tirza van der Graaf

Redacteur

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons