Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

'Ik zal nooit meer zoiets Verschrikkelijk Doms zeggen’

Blog van Annemarie van Heijningen

Ik ben dol op Chinezen, altijd al geweest. Ik vind ze mooi, slim en serieus.

Groningen barst van de Chinese studenten en ik zie ze graag fietsen, op hun 26-inch-kinderfietsen, enkel gefocust op de dingen die er werkelijk toe doen. Hoog arbeidsethos – geen vunzig Vindicat-gedoe. De Chinese studente achter de kassa bij de Albert Heijn heeft tussen het studeren en werken door ook nog even Nederlands geleerd. Kun je nagaan hoe clever die gasten zijn, denk ik met onverholen bewondering. Het floept er meteen uit: “Wat spreek jij al goed Nederlands zeg!”

“Nou,” reageert ze op Chinees-bescheiden wijze, “ik woon hier mijn hele leven al.” Kijk, dat is dus een blunder en blunders moet ik biechten. Ook deze Annemarie-stommiteit gaat zonder mankeren op Facebook. Waar mensen doorgaans goedmoedig grijnzen om mijn missers, krijg ik nu lichtelijk de wind van voren. Dat dit soort complimentjes denigrerend is. Dat iemand die hier levenslang woont geen Chinees is, maar een Nederlander. Dat mijn goedbedoelde opmerking vast verdrietig voor dit meisje is geweest. Dat ik haar indirect duidelijk heb gemaakt dat ze er nooit helemaal bij zal horen. Enzovoorts. Ik hul me in zak en as en doe ontzettend boete. Ik wil graag ruimhartig en gastvrij zijn, dus ik zal nooit meer zoiets Verschrikkelijk Doms zeggen.

Mismoedig dwalen mijn gedachten terug naar twintig jaar geleden, toen ik zo’n beetje kind aan huis was in allerhande azc’s en niet aan spitsroeden lopen deed. Onbevangen wandelde ik daar rond. Samen lachen, samen huilen; helemaal zo moeilijk niet. Kon ik nog maar, net als toen, zonder hoofdbrekens mijn hart volgen. De taalbarrière en mijn angst om foute dingen te zeggen hebben me zwijgzaam gemaakt tegenover buitenlanders. Ik bedoel: allochtonen. Ik bedoel: medelanders. Ik bedoel: Nederlanders met een migratieachtergrond.

My goodness, als het definiëren van een bepaalde groepering al zo ingewikkeld is gemaakt, hoe moet het gesprek zelf dan wel niet zijn?

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons