Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

'We zien er al een eeuwigheid naar uit'

Blog van Matthijn Buwalda

Mijn auto staat stil naast de benzinepomp, maar ik wacht nog heel even met het afzetten van de motor. Er is een nieuwsbericht op de radio dat ik nog even af wil luisteren.

Edwin Hawkins is overleden. Eerlijk gezegd gaat bij mij niet onmiddellijk een lampje branden, dus ik zou het alweer vergeten zijn als er niet achteraan wordt gezegd van welk liedje we hem kennen. Dan stap ik de auto uit, gooi de tank vol en ga in de lange rij staan om af te rekenen. Al wachtend dwalen mijn gedachten af...

De man bij de poort glimlacht als hij de bezoeker ziet naderen. Zijn haargrens is al een tijdje aan de terugreis bezig, maar in zijn ogen zit nog precies dezelfde twinkeling als in zijn jonge jaren. Hij loopt alsof hij nog maar 20 is, maar de mooie, karakteristieke lijnen in zijn gezicht verraden de ruim 75 levensjaren die hij er al op heeft zitten.

“Welkom thuis, meneer Hawkins,” begroet de man bij de poort zijn gast.
“Dank u wel. Gewoon hierdoor naar binnen?”
"Jazeker, ik zal de poort even voor u opendoen." Net als Edwin Hawkins naar binnen wil stappen zegt de man met de sleutels: “O, voor ik het vergeet, zou u zich willen melden bij het koor? We zien er al een eeuwigheid naar uit.”

Inmiddels is de komst van Edwin als een lopend vuurtje het hiernamaals doorgegaan en de wolk waar het koor altijd oefent, kan het aantal mensen bijna niet meer aan. Als Edwin verschijnt, klinkt er groot applaus. “Tijd dat we het origineel hier ook een keertje horen,” roept iemand. De piano staat al klaar en ergens ver boven ons voorstellingsvermogen neemt hij plaats op de kruk. Twee akkoorden speelt hij en dan zet iedereen in: “Oh happy day!

“Meneer? Kan ik u helpen?” Ik schrik op uit mijn dwalende gedachten en zeg tegen de kassamevrouw dat ik pomp vijf heb. Pinnen graag. Transactie geslaagd, piept het apparaat.

Er is betaald. Daar wist Edwin Hawkins alles van.

Geschreven door:

Matthijn Buwalda

Zanger en (lied)schrijver

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons