Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Deze Pakistaanse christen overleefde een bomaanslag

‘Elke ademteug herinnert me aan die dag, Pasen 2016’

Pasen, 2016: op de dag van de opstanding, zaait een zelfmoordterrorist dood en verderf in een populair park in Lahore, Pakistan. De Taliban eisen de aanslag op, die specifiek tegen christenen is gericht. Methab Beshir en zijn drie kinderen overleven het bloedbad ternauwernood.

Eind 2017 zoeken we Methab (39) op in een rustige, christelijke wijk in de miljoenenstad Lahore. Samen met zijn gezin woont hij in een eenvoudig bakstenen huisje aan een doodlopende straat. Het is ochtend, en alleen hij en echtgenote Alina zijn thuis: hun drie kinderen zijn naar school.

Paasfeest vieren

“Na de feestelijke kerkdienst ging ik die zondag, net als veel andere christelijke gezinnen, naar het Gulshan-i-Iqbalpark hier in Lahore,” blikt de zacht pratende Methab terug. “De kinderen gingen met me mee. Anila bleef thuis, omdat we niet allemaal op de brommer passen.”
Het was druk voor de ingang van het populaire stadspark, waar veel christelijke gezinnen het paasfeest kwamen vieren. Nadat Methab en zijn kinderen (een meisje van 13, een zoon van 11 en een zoon van 10) toegangskaartjes hadden gekocht, sloten ze aan in de rij om naar binnen te gaan. Methab stond iets achter zijn kinderen.

Harde knal

“Opeens hoorde ik een onvoorstelbaar harde knal. Toen werd alles zwart. Ik kreeg een aantal scherven in mijn achterhoofd, en twee in mijn been. Hier” – hij wijst eerst naar zijn achterhoofd, dan naar zijn linkervoet – “heb ik nog steeds pijn. Toen ik een beetje bijkwam, zag ik mensen wanhopig naar hun familieleden zoeken, sommigen helemaal bedekt met bloed. Een vrijwilliger uit het park heeft me geholpen mijn kinderen terug te vinden. Die zijn Goddank ongedeerd gebleven.”

Kort na de eerste aanslag

“Ik ontdekte dat ik flink onder het bloed zat, en dat de hele rechterkant van mijn lichaam verlamd was. Het lukte me niet te gaan staan. Ik klampte me vast aan die vrijwilliger. ‘Haal ons alsjeblieft uit het park,’ smeekte ik. Want soms komt er, kort na de eerste aanslag, nog een aanslag. Ik wilde onszelf zo snel mogelijk in veiligheid brengen.”
Er vielen die paasdag meer dan zeventig doden, en ruim driehonderd gewonden. Ooggetuigen vertelden later dat velen in het park wanhopig de namen van hun kinderen en andere geliefden riepen. Maar wat geluid betreft, heeft Methab een gat in zijn herinneringen – wat waarschijnlijk een zegen is. “Toen ik het park uit werd gedragen, heb ik daar niets van meegekregen. Ik was niet echt bij bewustzijn; geluiden drongen niet tot me door.”

Mijn kinderen hebben alles wél gehoord

Acht dagen in coma

“Mijn kinderen hebben alles wel gehoord, vertelden ze me later,” vervolgt hij. “Ik ben per ambulance naar het ziekenhuis gebracht, en lag acht dagen in coma.”
Terwijl de artsen hem aan zijn hoofd opereerden, besloten ze op een gegeven moment te stoppen. Omdat hij rechtszijdig verlamd was, vonden ze het te risicovol om meer scherven te verwijderen: dat zou ernstige complicaties kunnen veroorzaken.

Werkloos

“Nu ben ik werkloos, en onze gezinssituatie is totaal veranderd,” zegt Methab, die naar zijn handen staart. “Acht maanden kon ik alleen maar op bed liggen. En nu voel ik me een oude man.”
De verlammingsverschijnselen ebden mettertijd weg, maar helaas bleef de pijn. Ook zijn de spieren in zijn been nog steeds vaak stijf. “Vooral door de bomscherven in mijn achterhoofd lig ik elke nacht urenlang wakker. En overdag voel ik me zwak. Ik kan bijvoorbeeld niet alleen naar de wc gaan.” Hij zucht en slaat zijn ogen op naar Anila, die stil luistert. “Zo zwak ben ik geworden.”

Nog steeds pijn

Met moeite bukt hij zich voorover, en trekt zijn linker broekspijp omhoog. De littekens van de bomscherven tekenen zich scherp af op zijn huid, met rode kartelranden. Daarna strijkt hij de haren op zijn achterhoofd omhoog, zodat de huid zichtbaar wordt. Een brede streep toont de plek waar de scherven naar binnendrongen, die zijn leven voorgoed hebben veranderd.
Onverwacht knoopt hij ook zijn shirt open, om nog een litteken aan te wijzen, ter hoogte van zijn borst. “Door de schokgolf van de explosie zijn mijn longen beschadigd,” vertelt hij, “en die zijn helaas nooit helemaal hersteld. Ik heb er nog steeds pijn in. Ademhalen kost me sinds de aanslag veel inspanning. Elke bewuste ademteug herinnert me aan de bomaanslag.”

SDOK

De ziekenhuisopname en de operatie zijn door de Pakistaanse overheid bekostigd. Vanuit Nederland heeft SDOK (Stichting de Ondergrondse Kerk) diverse andere zorgkosten heeft betaald, waaronder de medicijnen (zie kadertekst onderaan). “Dat konden wij onmogelijk zelf doen, omdat ik sinds de aanslag niet kan werken en dus geen inkomen meer heb.”
Langzaam maar zeker ging het na de aanslag gelukkig wel wat beter met hem, vervolgt Methab. “In het begin kon ik helemaal niet lopen. Daarna weer een beetje, zij het moeizaam. Het gaat nog steeds moeilijk. Alles kost me heel veel energie.”

Te moe

Na een vluchtige glimlach: “Je vindt misschien dat ik er jong uitzie, maar ik heb de energie van een 80-jarige. Ik hoop dat ik verder zal aansterken, zodat ik weer kan werken. Ik was altijd kleermaker, maar ik kan niet meer zo lang achter elkaar zitten. Dan moet ik te vaak gaan liggen, omdat ik te moe ben. Gelukkig ondersteunen mijn broers en zussen ons financieel. Daarnaast krijgen we pastorale en diaconale steun vanuit de kerk; een keer per maand ontvangen we een boodschappenpakket met allerlei levensmiddelen.”

‘Red mij! Red mij! Ik ga dood!’

Zwaar getraumatiseerd

Van buiten klinken vrolijke kinderstemmen, en ergens ver weg slaat een zwerfhond aan.
Binnen blijft het even doodstil na de vraag hoe het met hun kinderen gaat. Methab buigt zijn hoofd, en plotseling wellen de tranen op in zijn donkere ogen.
Omdat ze ziet dat haar man het moeilijk heeft, zegt Anila: “In het begin waren zij alle drie zwaar getraumatiseerd.” Dan breekt haar stem. Toch praat ze, snel formulerend, verder: “Onze middelste heeft nog steeds nachtmerries. Soms roept hij midden in de nacht opeens ‘Papa!’, met een bange stem.” Met vochtige ogen vervolgt ze: “Hij heeft nog steeds nachtmerries, omdat hij – net als zijn zus en broertje – Methab in doodsangst heeft horen roepen, na de aanslag. Mijn man weet er zelf niets van, maar onze kinderen zullen die schreeuw om hulp nooit meer vergeten: ‘Red mij! Red mij! Ik ga dood!’”

Christenen in Pakistan

Methab richt zijn hoofd op, en zegt: “Ik besef heel goed dat er ook kinderen zijn die hun ouders verloren hebben tijdens deze aanslag, en vaders en moeders die hun kinderen hebben verloren. Wij zijn God dankbaar dat Hij ons heeft gespaard.”
Als christenen zijn ze “nergens veilig” in dit land, benadrukt hij. “Nergens. Het begon voor ons als een echte feestdag, waarop we Jezus’ opstanding vieren. Maar voortaan zal elke paasdag deze pijnlijke herinneringen wakkerroepen.”
Na voor Methab, Anila en hun kinderen te hebben gebeden, nemen we afscheid. “Ik houd me vast aan mijn geloof,” zegt hij nog, staand op het kleine erf. “Als volgeling van Jezus weet ik dat dit soort dingen ons kunnen overkomen. Dat deze moslimextremisten uitgerekend tijdens het paasfeest toesloegen, wat betekent dat? Ze willen ons, als kleine christelijke gemeenschap, nog verder verzwakken. Dat is hun boodschap: ze willen niet dat er christenen in Pakistan zijn. Bid voor ons. Alsjeblieft, bid voor ons.”

Beeld: Gert-Jan Schaap
 

EO Metterdaad en SDOK in actie voor Pakistan

In het NPO Radio 5-programma EO Live besteedt EO Metterdaad op zaterdag 17 februari aandacht aan de benarde situatie van christenen in Pakistan. In samenwerking met de interkerkelijke organisatie SDOK (Stichting de Ondergrondse Kerk) voert EO Metterdaad actie om geld in te zamelen voor hulp aan christenen zoals Methab Beshir, die slachtoffer zijn van aanslagen of om andere redenen dringend medische zorg nodig hebben.

EO Live, zaterdag 17 februari, 19.00 uur, NPO Radio 5.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Lees ook

Amerika legt Turkse ministers sancties op

Amerika legt Turkse ministers sancties op

VS eist vrijlating van dominee Brunson

Koptisch-orthodoxe bisschop dood gevonden in klooster Egypte

Koptisch-orthodoxe bisschop dood gevonden in klooster Egypte

Autoriteiten starten officieel onderzoek naar de dood van bisschop Epiphanius

30 juli 2018
Amerikaanse dominee vrijgelaten uit Turkse gevangenis

Amerikaanse dominee vrijgelaten uit Turkse gevangenis

Verenigde Staten eisen volledige vrijlating

26 juli 2018

Annemarie wordt langzaam blind

‘Ik weet niet goed of mijn ziekte een doornenkroon of een lauwerkrans is’