Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Herkansing

Blog van Annemarie van Heijningen

“Zeg, geloof jij echt dat God bestaat?” Wel, op deze vraag heb ik een slordige twintig jaar zitten wachten. Dit is mijn kans met een grote K, en ik ga er eens lekker voor zitten.

In tien minuten tijd wurm ik heel de Bijbel door haar strot, compleet met ellende, verlossing, dankbaarheid en de vierschaar der consciëntie. Ik ratel maar door, zonder acht te slaan op haar non-verbale signalen. Ze moet weer eens verder, zegt ze na een poosje. Pas dan let ik op haar gezicht. Dat ziet er niet ontroerd of geraakt uit. Integendeel: zelfs in de verste verte geen teken van heilige inkeer te bespeuren. Van de weeromstuit keer ik tot mezelf in, hanteer het ontleedmes met meedogenloze precisie.

Wat een baggermonoloog. Om je driedubbeldood te schamen. Ik ga dit nooit en nooit meer doen. Ik kan dit niet, ben hier niet voor in de wieg gelegd. Punt. Om mijn besluit kracht bij te zetten, verander ik demonstratief mijn status op WhatsApp: ‘Meer weten over God? Moet je niet bij mij zijn’.

Tot die ene, genadige herkansing. Bij de ingang van de Albert Heijn staat hij te roken en tikt me gemoedelijk aan: “Kijk, een regenboog.” Ik prop mijn kerstboodschappen in mijn fietsmand en kijk. Eerst naar de hemel, dan naar hem. “Teken van de Here God,” zeg ik, “dat Hij er is, dat Hij bestaat.”
“Zou het?” komt hij.
“Zonder twijfel,” zeg ik en mijn hart begint sneller te kloppen omdat ik het ineens zo ontzettend zeker weet. Zijn ogen stromen vol verlangen. “Ik hoop het,” zegt hij, “ik hoop het.” En onsamenhangend erachteraan: “Ik zal aan je denken.” Ik ben al opgestapt, aarzel nog even. Is alles nu gezegd? “Ik denk ook aan u,” roep ik over mijn schouder, “en God – Hij denkt ook aan u.” Een hoofdknik, een zwaai met zijn arm. Ik zet de vaart erin, de regenboog tegemoet.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons