Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Doe toch niet zo moeilijk!

Blog van Matthijn Buwalda

Er vormt zich langzaam een rij van geduldig wachtende ouders in de hal van de school en ik sta ergens in het midden. Ik bezoek een heuse tentoonstelling waar groep 1/2 wekenlang hard aan heeft gewerkt. Het thema is kunst en nu hebben ze hun eigen kunst voor ons tentoongesteld. Mijn zoon heeft het er al weken over.

De kleuter achter de kassa vergeet mij om m’n kaartjes te vragen omdat hij te druk is met in zijn neus peuteren. Ik loop door en kom in de klas, pardon, de hal van het museum. Overal staan zelf geknutselde kunstwerken. Achterin kun je workshops volgen in dichten en zingen, en midden in de hal van het museum begint elk kwartier een rondleiding. Ik ben net op tijd voor de volgende ronde en sluit aan bij een stoet ouders.

Een van de kleuters komt naar ons toe en leidt ons naar een wand met abstracte kunst. Ik zou het zelfs zeer abstract willen noemen. Als we uitgekeken zijn, willen we verder, maar onze gids blijkt er vandoor. Die ligt verderop te stoeien met de neuspeuterkassier en wekt niet de indruk nog terug te komen.

Op eigen houtje bekijk ik daarom de overige kunststukken. Bij de sculpturen van wc-rollen kom ik het kunstwerk van mijn zoon tegen. Drie wc-rollen, ingekleurd en op elkaar gelijmd. Daarnaast een bordje met het woord ‘Hond’. Ik voel me een beetje weemoedig. Het is zo simpel dat ik bijna vergeten ben hoe dat moet. Schoonheid schuilt juist in simpelheid, maar ik heb het twijfelachtige talent alles vaak juist heel ingewikkeld te maken.

Aan het einde van de tentoonstelling mogen de kunstwerken mee naar huis. Het bordje en de bijbehorende hond pronken nu in onze woonkamer. Zoonlief is het beest al vergeten, maar ik laat het nog even staan. Zo nu en dan grijpen die scheef getekende ogen op de toiletrol mijn blik. Alsof ze willen zeggen: doe toch niet zo moeilijk, man!

Geschreven door:

Matthijn Buwalda

Zanger en (lied)schrijver

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons