Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

'Rijd toch maar stilletjes ons huisje voorbij'

Blog van Annemarie van Heijningen

Mijn kinderen houden niet van pakjesavond. Dat is mijn schuld en ik zal u uitleggen waarom.

Ik ben dol op cadeautjes. Krijgen, geven, het maakt me niet uit, als het maar cadeautjes zijn. In januari, als de grote uitverkoop begonnen is, begin ik dan ook naarstig met het vullen van De Zak. Echtgenoot en ik zijn zeer tevreden lieden: voor ons is al snel iets een cadeau. Björn Borg-boxer voor een prikkie bij de Kruidvat? Hoppa, in de zak. Make-up in de aanbieding? Hoppa, in de zak. Badschuim twee voor de prijs van één? Hoppa, in de zak. Zo gaat dat de maanden door. Tegen de tijd dat het 5 december is, puilt de zak uit – met voornamelijk cadeautjes voor Echtgenoot en mij. Want onze tieners weten behalve een Playstation 4 niks zinnigs te bedenken. Dochterlief heeft alles al in honderdvoud. En bij geen van hen hoef ik aan te komen met deo’s, sokken of een nieuwe trui. “Mam, dat zijn geen cadeaus, maar dingen die je nodig hebt.” 

Tijdens het heerlijk avondje, waarbij de verwende mormels toch onwillekeurig weer hoopvol naar de zak kijken, worden de cadeautjes opgediept: Papa. Papa. Mama. Mama. Papa. Ver voor de bodem in zicht is, krijgen we van ons kroost onderuit de zak. Dat ze hun ogen niet in hun zak hebben, hè: dat ze heus wel zien hoe we enkel onze eigen zakken spekken. En dat we van het hele spel geen zak begrepen hebben. “Ja, stop die maar in je zak,” bijt Dochterlief me toe. Zit ik na afloop in zak en as bij de lege zak. Stop mij er maar in en stuur me enkele reis naar Spanje, denk ik dan droef, ik kan niet eens een leuke pakjesavond fiksen.

Dit jaar voor ons dus geen liederen meer bij een denkbeeldige schoorsteen. Hooguit hoor je Zoons en Dochter zachtjes prevelen, als was het een gebed: “En rijd toch ons huisje maar stilletjes voorbij."

Geschreven door:

Annemarie van Heijningen

Schrijfster en spreekster

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons