Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Moordzucht en massaterreur in nieuwe thriller Steven James

Recensie van ‘Bloedrood – Een Patrick Bowers thriller’

Christelijke thrillerfans kennen de naam Steven James waarschijnlijk allemaal. Evenals bijvoorbeeld Ted Dekker en Glenn Meade, schrijft hij het ene na het andere spannende boek. Onlangs verscheen Bloedrood, het zelfstandig te lezen vervolg op Misleiding, in een serie over de onverschrokken FBI-agent Patrick Bowers.

De ingrediënten liegen er niet om: de flaptekst – die niet van de auteur zelf is – belooft al dat er in deze ruim vijfhonderd pagina’s dikke roman sprake is van een “heel meedogenloze” seriemoordenaar. Wat meteen een vraag oproept: bestaan er soms ook andersoortige seriemoordenaars? Maar dit terzijde.

Opvallende schoonheid

Die geheimzinnige serial killer blijkt gelinkt aan Bowers’ geschiedenis met een bekende terrorist, maar óók aan het verleden van zijn vroegere geliefde, nu zijn collega. Zij is een voormalig filmsterretje, maar gaat al jaren met een nieuwe identiteit door het leven. Deze Sharyn is – het laat zich raden – een opvallende schoonheid.

Klap op de thriller-vuurpijl

Als klap op de thriller-vuurpijl dreigt er een nieuw virus op de wereld te worden losgelaten. Als mannetjesputter Patrick Bowers (Pat voor intimi) de race tegen de klok verliest, zal dit fatale virus onnoemelijk veel slachtoffers eisen. De oorspronkelijke titel is trouwens wel beduidend sterker: Every Deadly Kiss, oftewel ‘Iedere dodelijke kus’. Smaken verschillen, maar dit geldt wat mij betreft zeker ook voor de cover.
Het begin van Bloedrood doet de Nederlandse titel direct eer aan: de seriemoordenaar laat een reeds toegetakelde jonge vrouw achter in een verlaten huis in the middle of nowhere. In haar stevig vastgebonden handen houdt ze een granaat, die op scherp staat en – snel – zal ontploffen.

Zwaar verpauperd

Daarna volgen er in rap tempo meer mysterieuze moorden, zonder duidelijk motief en aanvankelijk zonder duidelijk patroon, al laat de dader hints achter. Het verhaal speelt zich voornamelijk af tegen het decor van Detroit. Ooit welvarend, nu grotendeels zwaar verpauperd – een ideale plek voor mensen die iets te verbergen hebben.

Wisselende perspectieven

Een minpunt van deze roman is dat succesauteur Steven James (1969) vaak binnen één hoofdstuk wisselende perspectieven gebruikt en dit niet altijd even handig doet. Het verhaal is deels in de ik-vorm geschreven, vanuit het perspectief van Bowers, en deels in de derde persoon. Dat haalt je als lezers soms ‘uit het verhaal’, omdat de overgang niet altijd direct duidelijk is. En één keer gaat de auteur zelf de fout in, omdat hij “hij” schrijft waar duidelijk “ik” had moeten staan (blz. 310).
Jammer is eveneens dat Steven James, die met eerdere thrillers wereldwijd hoge ogen gooide en lovende recensies oogstte, nogal rechttoe rechtaan schrijft. Het voordeel ervan is dat hij het verhaal hierdoor veel vaart geeft. Maar mooie zinnen en echt overtuigende dialogen moet je met een lantaarntje zoeken. Ook legt hij hier en daar te veel uit. Een enkele keer wordt het zelfs bijna komisch, met zinnetjes als “Er stroomde een hete brij aan schuldgevoelens door haar heen”, of de opmerking dat een zojuist doodgeschoten man “onhandig” tegen een tafel valt.

Verzwikte enkel

Steven James schrijft zonder meer beeldend, met van tijd tot tijd wat droge humor om het verhaal lucht te geven. De scènes zijn helaas niet altijd even geloofwaardig. Een voorbeeldje. In een lang uitgesponnen gevecht met een onbekende man – Bowers krijgt zijn gezicht niet te zien – verzwikt de FBI-agent ongelukkigerwijs zijn enkel. Nog maar enkele regels later staat er dit (verteld vanuit het perspectief van Bowers, die dan aan een dwarsbalk in een gymzaal hangt):

Ik zwaaide mijn benen omhoog, trapte hem met één voet hard tegen zijn borst en met de andere recht in zijn gezicht.

Hard trappen met een verzwikte enkel? Op papier kan alles.

Brandbaar goedje

Nog wat bonter maakt James het in hoofdstuk 36, dat zich afspeelt in een verborgen, donkere kelder onder het lege school van het gevecht. Daar staat agent Bowers, ongewapend, plotseling tegenover iemand die verdacht veel op een dakloze lijkt, maar het mogelijk niet is. Wellicht zelfs de moordenaar? En/of is hij dezelfde man met wie hij kort daarvoor heeft gevochten, maar die daarbij plotseling spoorloos verdween?
De man in kwestie (“vieze baard, wild haar, gescheurde kleren”) slaagt er nota bene diverse keren in om van dichtbij een brandbaar goedje op Bowers te gooien, en heeft een aansteker in zijn hand. Elk weldenkend mens zou állang voor zijn leven zijn gevlucht. Maar de kennelijk buitengewoon koelbloedige Bowers houdt deze Anthony ‘doodleuk’ zo lang mogelijk aan de praat, om hem te ondervragen: in deze diepgeheime kelder heeft hij namelijk net een belangrijke ontdekking gedaan.
Een paar hoofdstukken later slaagt de bodyguard van een van de bad guys uit het verhaal er moeiteloos in om in een dojo drie mannen te vloeren die het tegelijkertijd tegen hem opnemen: twee hebben een zwarte band, hun instructeur zelfs de zesde dan. Opnieuw: duidelijk fictie.

Nieuwsgierig naar de ontknoping

Wie van een spannend en gelaagd verhaal houdt – en niet ál te kritisch leest –, komt overigens volop aan z’n trekken. Want Steven James biedt heel veel actiescènes, en zet telkens handige cliffhangers in om de spanning er goed in te houden. Het is sowieso knap hoe hij (opnieuw) een behoorlijk complex verhaal weet te bedenken en op papier te zetten. Bovendien werkt hij de diverse plotlijnen zo uit, dat je gaandeweg steeds nieuwsgieriger wordt naar de ontknoping. Want wie is die ongrijpbare seriemoordenaar, en wat bezielt hem in vredesnaam? Is er misschien toch ergens een patroon in zijn schijnbaar grillige handelen te ontdekken? Hoe zal Bowers erin slagen te voorkomen dat het dodelijke virus – onzichtbaar ‘verpakt’ in het lichaam van een islamitische man, die twijfelt aan zijn geloof – wordt verspreid?
Ook de liefdesperikelen ontbreken niet: kiest Bowers voor zijn huidige, gecompliceerde relatie met een christelijke vrouw? Of zwicht hij toch weer voor zijn oogverblindende FBI-collega, die haar liefde voor hem nooit heeft verloren en met wie hij nu intensief moet samenwerken?

Last but not least: als je het slothoofdstuk hebt gelezen, ondek je dat er nog voldoende materiaal overblijft voor minimaal één volgende thriller in deze populaire serie.

Het eerste hoofdstuk is hier gratis te lezen (even naar beneden scrollen).

N.a.v. 'Bloedrood’, Steven James, uitgeverij Kok, 512 blz., € 22,99.

Beeld (portretfoto): Stevenjames.net

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Lees ook

Kerstsentiment moet buiten de deur blijven in novelle van Floor Koomen

Kerst| Kerstsentiment moet buiten de deur blijven in novelle van Floor Koomen

EO-documentairemaker schrijft ‘ander kerstverhaal'

Reinald Molenaar

13 December 2018
Ook als het leven rauw is, blijft Rinke Verkerk positief

radio| Ook als het leven rauw is, blijft Rinke Verkerk positief

'Ik heb geleerd mij over te geven'

11 December 2018
Recensie van Shusaku Endo’s eindelijk vertaalde Jezus-boek

christelijke boeken| Recensie van Shusaku Endo’s eindelijk vertaalde Jezus-boek

‘Meest overtuigende Jezusverhaal’ sinds de Matthäus?

Gert-Jan Schaap

24 October 2018