Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Film 'Borg McEnroe': kundig en meeslepend

Rick de Gier over nieuwe tennisfilm

Niet verder vertellen, maar ik weet zo goed als niets over sport. Dat is niet altijd handig als je een filmrubriek hebt in een radioprogramma waarin sport een hoofdrol speelt. Soms ontdek ik pas bij thuiskomst dat ik in de Radio 1-studio naast een beroemde hardloopster, voetbaltrainer of tenniskampioen heb gezeten. “Herkende je die niet eens?!” vraagt mijn zoon dan vol verbijstering.

Dat ik een sportnitwit ben, betekent niet dat ik een hekel heb aan sportfilms. In principe maakt het mij niet uit waar een film over gaat, zolang het verhaal maar kundig en meeslepend wordt verteld. Zo heb ik erg genoten van de nieuwe tennisfilm Borg McEnroe, over de Wimbledon-finale van 1980, die onder liefhebbers een legendarische status heeft.

Wat maakt Borg McEnroe ook voor leken interessant? Dat zijn vooral de hoofdpersonen, twee ogenschijnlijke tegenpolen. Aan de ene kant staat John McEnroe (Shia Lebeouf ), een impopulaire Amerikaan, die de gewoonte heeft vloekend en tierend over de baan te stuiven. Aan de andere kant Björn Borg (Sverrir Gudnason), de geliefde Zweed die voor de vijfde keer kampioen hoopt te worden. Borg staat bekend als een koele kikker, maar hoe beter we hem leren kennen, hoe meer blijkt dat hij uit hetzelfde explosieve hout is gesneden als McEnroe.

De mannen worden mooi gespeeld, en dankzij goed gedoseerde flashbacks krijgen ze steeds meer reliëf, zodat we met beide kanten meeleven wanneer de finale in het laatste halfuur wordt bereikt. In die finale is natuurlijk heel veel tennis te zien, stijlvol en origineel gefilmd, maar uiteindelijk is de sport toch bijzaak. Wat echt telt, is de krachtmeting tussen de twee, de emoties en torenhoge ego’s die op het spel staan. In sommige recensies wordt die finale een beetje saai genoemd, omdat alle details van de wedstrijd al bekend zijn. Maar daar had ik persoonlijk geen last van. Soms is het best een voordeel om een nitwit te zijn.

Geschreven door:

Rick de Gier

Filmjournalist

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over

Lees ook

Utøya 22. juli: '72 minuten in de hel'

Utøya 22. juli: '72 minuten in de hel'

Wat drijft een filmmaker om zo’n ramp – nog zo vers in het geheugen – te verfilmen?

Rick de Gier

filmrecensies 18 juni 2018
12 christelijke films en series op Netflix

12 christelijke films en series op Netflix

Van kinderfilms tot waargebeurde verhalen

Pieter-Jan Rodenburg

christelijke... 25 mei 2018
Keiharde film met indrukwekkend verhaal

Keiharde film met indrukwekkend verhaal

Rick de Gier over nieuwe film 'Hostiles'

Rick de Gier

filmrecensies 13 april 2018

Annemarie wordt langzaam blind

‘Ik weet niet goed of mijn ziekte een doornenkroon of een lauwerkrans is’