Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Uitroepteken

Blog van Matthijn Buwalda

De buren van vier huizen verderop komen nog even vragen hoelang het nog duurt voordat we echt verhuisd zijn. Een week. 'Misschien zien we elkaar dan nog'.

Als ik een hond had gehad, dan hadden we elkaar zeker nog gezien. Maar ja, ik heb geen hond. De kans dat ik mijn hoofd via plastische chirurgie om laat bouwen tot een exacte kopie van het gezicht van Eva Jinek, is groter dan dat ik ooit een hond neem. Conclusie? We spreken elkaar niet meer. Maar we zeggen: tot ziens!

Verhuizen betekent een hoop afscheid nemen. Buren, schoolmensen, kerkmensen, zelfs een supermarktmedewerker betreurt ons vertrek en dat levert mijn kinderen dan weer extra ruimtevaartplaatjes op. Maar in al het afscheid nemen valt het me op hoe lastig het is om te zeggen wat het is. Zinnen als "Ongetwijfeld tot ziens", "we komen elkaar vast weer tegen", "we blijven elkaar wel zien hè?" en de absolute topper: "We zien elkaar hier, of anders hierboven" vliegen me om de oren. We verzinnen allemaal zinsconstructies om een definitief 'nooit meer zien' weg te praten.

Tegen veruit de meeste mensen zou ik eigenlijk moeten zeggen: "Het moet wel heel vreemd lopen willen wij elkaar ooit nog tegenkomen en mocht dat toch gebeuren, dan ben ik waarschijnlijk vergeten waar ik je van ken en is de kans groot dat ik je straal voorbij loop. Niks persoonlijks verder, dat is mijn afwijking en ik betreur 'm zeer. Ik wens je het allerbeste. 

Maar dat zeg ik nooit. Ik wil de deur altijd op een kier houden. Ik gedraag me als een puber die, aan het einde van weer een mislukte poging tot verkering, vraagt of we wel vrienden blijven. Het antwoord is altijd ja, de praktijk altijd nee.
En dat lijkt lief, maar doet geen recht aan de mensen van wie ik afscheid neem. Iets afsluiten is prima. Ik mag leren een punt te zetten, in plaats van een komma. Want alleen van een punt kun je een uitroepteken maken.

Geschreven door:

Matthijn Buwalda

Zanger en (lied)schrijver

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over

Lees ook

YOLO Zo leef je zonder spijt

Leven zonder spijt: het kán

Van deze 3 keuzes krijg je onmogelijk spijt

Carianne Ros

Baby? Zo kom je ontspannen je kraamtijd door

Baby? Zo kom je ontspannen je kraamtijd door

De komende weken zijn pittig genoeg, dus gun jezelf een goede start

Carianne Ros

Zo ga je om met langdurige werkloosheid

Zo ga je om met langdurige werkloosheid

3 tips om een werkloosheidsdepressie te voorkomen

Carianne Ros

Annemarie wordt langzaam blind

‘Ik weet niet goed of mijn ziekte een doornenkroon of een lauwerkrans is’