Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Moederdag: "Ik mis mijn kind"

"Huil maar niet, mama, alleen mijn bloed is ziek"

Voor Bertine van de Poll heeft Moederdag een donker randje: dit jaar ‘viert’ ze deze dag voor het eerst zonder haar oudste zoon Daan, die afgelopen juli overleed aan leukemie. “Dat samenzijn en compleet-zijn, dat heb ik niet meer. Elke dag mis ik dat vijfde bord op tafel. Zijn stoel blijft leeg.”

Bertine kan zich vorig jaar mei nog levendig voor de geest halen: toen wees een beenmergpunctie uit dat de kanker – na een jaar gezondheid – weer terug was. “Rond deze tijd zaten we in het ziekenhuis en hoopten we nog dat hij beter zou worden. Hier heb ik een foto van precies een jaar geleden. Daar zit hij nog met een glimlach en glimmende oogjes, zijn haar nog op zijn koppie. Hier is hij nog echt Daan.”

Daan vond zelf niet dat hij zo ernstig ziek was. “Huil maar niet, mama. Alleen mijn bloed is ziek,” zei hij vaak als Bertine verdrietig was. “Daan leefde echt in het moment, door zijn Down-syndroom misschien nog wel meer dan andere kinderen. Als hij ziek was, accepteerde hij dat. Maar zodra hij weer kon, dan ging hij weer. Zijn oncoloog zei laatst: ‘Daan heeft zo’n bijzonder leven gehad, dat leven sommige mensen zelfs in 80 jaar niet.’ De laatste weken kon Daan niet meer lopen en praten, maar zelfs dan nog had hij het goed gevonden als zijn leven zo verder was gegaan. Hij was gewoon gauw tevreden.”

'Huil maar niet mama'

Liever geen feestdagen

Sinds Daan is overleden, zijn de feestdagen moeilijk voor Bertine. En dan in het bijzonder Moederdag. “Ik zie en hoor voortdurend moederdagreclames die me steeds weer herinneren aan mijn verdriet. Daan is mijn eerste kind, hij maakte mij moeder. Natuurlijk, ik ben hartstikke dankbaar dat ik moeder mocht worden. Maar ik mis mijn kind! Ik moet verder zonder hem. Feestdagen maken dit juist zo tastbaar. Doe mij maar de gewone dingen, dat is het beste. Mijn werk, de kinderen naar school, het gewone ritme.”

“Mijn geluk is dat ik ook mijn kinderen Thijn en Isa heb. Ik voel me verantwoordelijk om hen een mooie jeugd te geven, dus voor hen moet ik door. Ik wil niet alles in het teken van mijn verdriet zetten. Daarom zal ik er voor hen toch een beetje Moederdag van maken, want ik ben niet alleen moeder van Daan, maar ook van Isa en Thijn. Op zo’n dag zet ik een knop om en schakel ik mijn gevoel even uit. Dan houd ik het wel vol. Toch zal ik blij zijn als het weer maandag is.”

Schrijven voor ‘Ik Mis Je
’
Vrij snel na het overlijden van Daan is Bertine begonnen met bloggen op de website van Ik Mis Je. Hier vertelt ze over haar herinneringen en haar verdriet. “Vooral door Daan kon ik mij vasthouden aan het geloof,” schrijft ze hier. “Daan had zoveel vertrouwen in God dat ik dat ook wel moet hebben. (…) “Hij was een heel bijzonder kind die heel veel liefde in zich had en juist altijd aan een ander dacht. God is liefde en die liefde zag ik in Daan.”

Ben je dan nooit boos op God?
“Die vraag krijg ik regelmatig, maar nee: ik ben niet boos. Ik kan het niet altijd begrijpen, dat wel. Maar als ik er niet meer in geloof, wat heb ik dan nog? Nu geloof ik dat Daan in de hemel is en dat hij het goed heeft. Hij heeft het vast beter dan hier. Ik denk ook niet dat dit Gods wil is geweest. In mijn ogen is God liefde, ik denk dat Hij het ook erg vindt dat ik verdrietig ben. Hij raakte ook Zijn Zoon kwijt. God zou zoiets niet bewust doen.

Bovendien ben ik voor mijn gevoel ook boos op Daan als ik boos ben. Hij was zo met het geloof verweven. Zijn pure geloof en liefde voor iedereen is echt een voorbeeld voor me. Dat hij met een glimlach op zijn gezicht stierf, vind ik nog steeds heel bijzonder. Dan stel ik me zo voor dat hij Jezus aan de andere kant zag staan met Zijn armen wijd open: ‘Kom maar bij mij, Daan.’ Maar ja, dat weten we pas echt als we zelf gaan.”

Wat zou je tegen alle moeders willen zeggen?
“Geniet van de gewone momenten. ‘Gewoon’ met je gezin aan tafel, ‘gewoon’ genieten van de mooie cadeautjes die je kinderen maken voor Moederdag. Die knutsels heb ik gelukkig allemaal bewaard. Als je je kind kwijtraakt, blijken die zo bijzonder en speciaal te zijn. Voor mij is de glans van Moederdag af; het zal nooit meer hetzelfde zijn. Toch probeer ik ervan te genieten, zij het op een andere manier. Het leven is er te mooi voor om dat niet te doen.”

Lees ook de blog van Bertine over Moederdag op de website van Ik Mis Je.

Tekst: Arianne Ramaker

Geschreven door:

Arianne Ramaker

Redacteur

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons