Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

De irritatie van Pauw

Blog van Tijs van den Brink

in Nieuws

Enkele maanden geleden schreef ik een open brief aan Jeroen Pauw. Hij had op televisie wat onaardigs gezegd over de Bijbel, de Koran en de Thora: dat het verschrikkelijke boeken zijn die altijd oproepen tot geweld.

Ik vroeg me in die blog af of Pauw radicaliseert, en nodigde hem opnieuw uit voor m’n interviewprogramma Adieu God? En eindelijk, na vijf jaar, zei hij ja. Inmiddels heeft het gesprek plaatsgevonden, u kunt het terugkijken op de site van Adieu God? adieugod (inclusief ‘bonusmateriaal’).


Ik denk niet langer dat Pauw radicaliseert. Zeker, hij heeft het niet op religie, maar hij vindt het van groot belang wellevend met gelovigen om te gaan. Hij baalt ervan als hem dat niet lukt. 
Grote vraag voor mij vooraf was: waarom heeft hij zo’n hekel aan geloof? Wat heeft hij meegemaakt dat hij ‘gruwelt’ van religie? 
Ik kan niet zeggen dat die vraag helemaal beantwoord is. Het gesprek was mij betreft plezierig en openhartig.
Pauw vertelde nogal hardhandig van z’n geloof in Sinterklaas te zijn gevallen. De hele klas wist al dat de goede man niet meer bestond, maar Jeroen hield vol. Tot zijn ouders hem vertelden dat het toch waar was wat er in zijn klas werd gezegd. Vanaf dat moment  wantrouwde hij alles wat zijn ouders vertelden.

Later werd hij verliefd op een christelijk meisje, dat geen relatie met hem wilde zolang hij niet geloofde. Even stelde hij zich echt open voor God, vertelde hij, maar er gebeurde niets... Dat hielp natuurlijk niet. En de (religieuze) moord op Theo van Gogh, een goede bekende van Pauw, herinnerde hem eraan hoe gevaarlijk godsdienst kan zijn. “Ik heb meegemaakt hoe we als samenleving onder het christelijke juk zijn uitgekomen. (...) En dan komt er door immigratie een groep migranten onze samenleving binnen die een godsdienst heeft meegenomen die ons weer enigszins terugdringt naar een periode waarvan ik dacht: dat hebben we toch al gehad allemaal? Dat ergert mij.” 

Of deze drie gebeurtenissen samen de felheid van Pauw verklaren, betwijfel ik. Misschien moeten we het maar gewoon houden bij de verklaring die hijzelf aandroeg voor zijn irritatie: de morele superioriteit van veel gelovigen. Dat wij doen alsof we beter zijn dan anderen. 

Hm... Dat is eigenlijk best een goede reden voor irritatie. 

Tijs van den Brink

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons