Icon--npo Icon--menu Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Stof en as

Blog Annemarie van Heijningen

Ver voordat het trendy was deed ik het al: ontspullen. Gewoon alles wat je niet gebruikt weggeven, weggooien of op Marktplaats zetten. Hier geen uitpuilende kledingkasten en speelgoedmanden.

Jakkes, nee. Gewoon van alles een beetje, dat maakt het leven lekker overzichtelijk. Spijtig genoeg is manlief meer van het verzamelen. Wie wat bewaart, die heeft wat. Tenminste, dat denkt hij. 

Achter zijn rug hatseflats ik van alles en nog wat in de vuilnisbak. Wat niet weet, wat niet deert. Dat denk ik. Zo bestrijden we elkaar onbewust met zorgvuldig gekozen zegswijzen. Op 29 december 2014 sta ik besluiteloos bij zijn op zolder bewaarde prekenbandjes. U weet wel: cassettebandjes met preken erop. Die dingen zijn mij al jaren een doorn, zowel in het oog als in mijn vlees. Wie zal ze ooit beluisteren, in deze digitale tijd? Ze zijn van echtgenoot, ja. Zorgvuldig door hem verzameld, ja. Maar zijn wij niet in gemeenschap van goederen getrouwd? Is al het zijne niet evengoed het mijne? Bovendien: wie stoft die krengen altijd af? 

Deze retorische vragen in mijn hoofd naar waarheid beantwoord hebbend, gaan alle zalvende zielenherders zonder mankeren de kliko in. Twee dagen later besef ik: ik ben te ver gegaan, ik haal ze er weer uit. Michel gaat me eigenhandig wurgen, als hij ontdekt hoe ik me heb vergrepen aan zijn goederen. Eerst wat logés ontvangen om oud en nieuw mee te vieren, daarna zal ik mijn wangedrag boetvaardig tenietdoen. 

In de nacht van 1 januari 2015 voltrekt zich echter een klein drama. Onzorgvuldig weggesmeten vuurwerk zorgt ervoor dat drie kliko’s op een rij smeulend en volledig tot stof en as vergaan. Gerookofferde mannenbroeders. Geen spoor van u over, Henk van den Belt, Paul Visser en de eerwaarde collega’s. U wist het niet, maar het gebeurde. En wederhelft wist het evenmin. Sterker nog: hij is in dezen immer onwetend gelaten. Tot op de dag van vandaag. 

Geschreven door:

Annemarie van Heijningen

Schrijfster en spreekster

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over