Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Na regen....

Blog van Tijs van den Brink

in Nieuws

We staan met acht EO-collega’s aan de start van de Amstel Gold Race, de amateurvariant van de wedstrijd die de professionele wielrenners een dag later afleggen in Zuid-Limburg. We hebben elkaar de dagen ervoor bestookt met weersvoorspellingen. ‘Het valt best mee, het gaat maar een paar uur regenen...’ en dat soort teksten.

Het is rustig bij de start. Kennelijk hebben veel van de vijftienduizend deelnemers besloten zich nog eens om te draaien in bed. Wij niet natuurlijk. Wij zijn bikkels... Het regent als we wegrijden. En het regent ook als zich twintig kilometer later de eerste lekke band aandient.

Door de lekke band is de groep uit elkaar geslagen. We hadden op papier duo’s gevormd die elkaar in de gaten zouden houden, maar dat werkt dus niet. Als je iemand even niet ziet, denk je: die komt zo wel weer boven. Even appen zegt u? Dat betekent handschoenen uit, je telefoon opduikelen die zich ergens diep in een plastic zakje op je rug bevindt, een appje sturen en dan maar hopen dat die ander dat op enig moment leest. Niet dus.

Bij de vijftigkilometerpost speuren we naar vermiste collega’s. Net als we concluderen dat iedereen alweer vertrokken is, treffen we er twee aan. Ze staan totaal verkleumd en letterlijk klappertandend onder een zeiltje verdwaasd om zich heen te kijken. Zij hebben ook geen idee waar de rest is. Het regent nog steeds. Ik hoor veel woorden die we doorgaans niet in de Visie publiceren. Omdat we weer fietsen, stopt het klappertanden. De verkleuming niet. Ik probeer mijn bidon te pakken om wat te drinken, maar ik krijg mijn duim en wijsvinger niet ver genoeg uit elkaar om het flesje vast te pakken.

Bij kilometer 95 zien we ineens vier mannen langs de kant van de weg staan. Ze ogen troosteloos, hopeloos, kansloos. Een fiets staat op de kop en ze zoeken iemand die nog vingers heeft om het fietspompje te bedienen. Het blijken vier collega’s te zijn! Ze leven nog en ze zijn ook nog niet definitief afgestapt! 

Ik doe iets te vrolijk, wat ongepast schijnt te zijn. Maar het helpt! Even later stopt het regenen en nog weer even later zien we zelfs de zon. Met het weer knapt ook ons humeur op. Fluitend halen we de finish. Het is dat het een ongelooflijk cliché is, maar anders zou ik zeggen: ‘Na regen komt zonneschijn! Echt!’

Tijs van den Brink

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons