Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Een schim van mezelf

Blog van Matthijn Buwalda

Terwijl ik naar de grote, houten deur van de kerk loop, blaast de wind mijn pet bijna van mijn hoofd. Alsof hij wil zeggen: ‘Wel afdoen als je binnenkomt!’

Ik stap naar binnen en de grote deur valt hard achter me dicht. De knal echoot door de ruimte. Dan een klein deurtje door waarboven een bord hangt. Mariakapel. Ik ken deze kapel goed. “Goedemorgen Maria,” zeg ik, als ik binnenkom. Ze zegt ook vandaag niets terug, maar ik word begroet door de stilte en rust die in deze ruimte wonen. Recht tegenover de deur hangt een schilderij van een vrouw. Eronder staat in grote letters: ‘Onze-Lieve- Vrouw van altijddurende bijstand’. Altijddurende bijstand, laat de PVV het maar niet horen. Het kaarslicht flikkert als ook de kleine deur dichtvalt. 

Ik bid even en loop dan naar één van
 de zijmuren van de kapel. Links aan de muur hangen allemaal schelpen en in die schelpen staan de namen geschreven van kinderen die onlangs geboren zijn. Terwijl ik de namen lees, denk ik ook aan mijn eigen kinderen. Als ik alle schelpen gelezen heb, loop ik naar de rechterkant van de muur. Daar hangen houten kruisjes met daarop de namen van de overledenen. En terwijl ik die namen lees, denk ik ook aan de mensen die ik aan de dood ben kwijtgeraakt. Tussen de schelpen en de kruisjes is een leeg stuk muur en daar ga ik altijd even voor staan. Het kaarslicht maakt van mij een schaduw op de muur, een relativerende schim van mezelf. 

Het helpt om mezelf zo te zien, zeker 
in deze week van dodenherdenking en Bevrijdingsdag: in het midden tussen de schelpen en de kruisjes. Het is aan mij om te gedenken en hoopvol te vieren, zodat de namen in de schelpen dat straks ook kunnen doen. Als ik daarmee stop, word ik een teken aan de wand en verdwijnt de relativerende schim van mijzelf, op weg naar zijn bevrijding. 

Geschreven door:

Matthijn Buwalda

Zanger en (lied)schrijver

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over

Lees ook

Schrijver Johan Lock te gast in ‘EO Onderweg’

Schrijver Johan Lock te gast in ‘EO Onderweg’

‘Ik ben helemaal klaar met kerken die continu ‘namens God’ praten’

kerk 19 mei 2018
De zondag van een blije kerkganger

De zondag van een blije kerkganger

Blog van Andries Knevel

Andries Knevel

Ook kerken moeten straks voldoen aan de nieuwe privacywet

Ook kerken moeten straks voldoen aan de nieuwe privacywet

Maar zijn ze er wel klaar voor?

Joëlle Post

kerk 18 mei 2018

Zij scheidden 50 jaar geleden en trouwden onlangs opnieuw

‘Oma die met opa trouwt, dat klinkt wel een beetje gek’