Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Porno 2 - roze koek

Blog van Annemarie van Heijningen

Porno is overal. We hebben de complete porno-industrie letterlijk in onze broekzak. Een paar decennia geleden was het stukken lastiger om voeding te geven aan je nieuwsgierigheid naar seks.

Ik kocht ooit een roze koek bij een tankstation en bladerde vlak voor het afrekenen in een erotische roman. Het ding kostte ƒ 2,50, het verhaal triggerde me ten zeerste, maar ik had het hart niet het te kopen. Je moest er niet aan denken dat de dominee juist zijn spacewagon vol diesel had gegooid. Of de vader van je vriendin, of je bloedeigen moeder. In de bibliotheek kon je best eens met een brutaal-intelligent gezicht neuzen in de schappen over seksualiteit (je deed of je boeken nodig had voor je opleiding), maar als je zoiets te vaak deed, liep je risico’s. 

Tegenwoordig is drie vegen over een scherm vaak al meer dan voldoende om vieze friemelseks te zien. Ook volwassenen gaan, gelovig of niet gelovig, voor de bijl. Want specifiek christelijke hormonen bestaan nu eenmaal niet. Wij hebben daarom binnenshuis een ppp: een soort ongeschreven porno-preventie-protocol. Sinds een paar jaar geven Michel en ik eindelijk toe aan het feit dat ik een ochtendmens ben en hij een avondmens is. Wat inhoudt dat we niet meer tegelijk naar bed gaan. Als ik ga slapen, gaat hij nog een paar uur door. Een enkele keer zie ik bij mijn eerste plaspauze nog licht branden in zijn studeerkamer. Dan sluip ik het vertrek binnen en zet een spooky stem op: ‘Ja! Wat voor vieze filmpjes zit jij te kijken in het holst van de nacht.’ Niks bijzonders natuurlijk. Een docu. Een detective. Of hij is, als vrome Jozef rijk in deugd, met noeste ijver bezig met zijn preek.


Of ik hem dan niet vertrouw? Ha, ik vertrouw mezelf niet eens. Werkelijk, het stomste wat ik doen kan is denken dat wij te verheven zouden zijn voor een dergelijk smoezelig probleem.

Geschreven door:

Annemarie van Heijningen

Schrijfster en spreekster

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over