Icon--npo Icon--menu Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Nog even over Valentijn...

Blog van TimZingt

In de week van Valentijnsdag zorg ik er altijd voor dat ik elke avond weg ben. Niet dat ik niet van mijn vrouw houd, maar ik houd niet van Valentijn. Ook niet van de christelijke variant trouwens, waarbij Valentijn wordt aangegrepen om een week uitgebreid stil te staan bij het huwelijk in romantische sfeer.

Ik speelde in de afgelopen jaren op tal
 van romantisch bedoelde Valentijnsdiners. Ik word dan ingehuurd om al die langgetrouwde stellen door zo’n diner te loodsen. En dat is hard werken. Voor hen dan. De romantische verwachtingen zijn zo hooggespannen dat het alleen maar kan tegenvallen. Zachte romantische muziek, overdosis hartjessnoepjes, kaarsjes, rode rozen, houten harten, kaartjes met gespreksvragen, hartvormige ballonnen met helium; de opgelegde romantiek is bijkans ondragelijk.

Het lukt de meeste stellen ook niet om net te doen alsof het Valentijn is: ze kennen elkaar gewoon te goed. Dus ik zag bij die diners veel tafeltjes met zwijgende stellen. Al na de eerste gang! Zwijgstellen op een Valentijnsdiner: hoe beroerd zou je je dan voelen? Zijn dat slechte relaties? Volgens mij niet. Het komt door de belachelijke verwachtingen rond zo’n Valentijnsdiner. Door het zo romantisch op te pompen kan het toch alleen maar tegenvallen? Al die stelletjes hebben verkering gekregen in het fietsenhok van school, achter de kerk na catechisatie of in de polder onhandig zoenend met hun fiets tussen hun benen. Tot zover de romantiek. Nooit rozen, hartjes en ballonnen. Wat een onzin. Ik ben voor goeie huwelijken (en ook voor heel vaak en goed uit  eten) maar laten we in hemelsnaam die opgelegde romantiek achterwege laten. 

Tim Keller noemt het in zijn lezenswaardige boek over het huwelijk een ‘apocalyptische verwachting van romantische liefde’. Ze zakt onder haar eigen gewicht in elkaar. Zoals de helium al na één avond weglekt is en de roze hartjesballon weer op de aarde landt. Voeten weer op de grond. En daar kom je elkaar zomaar weer tegen. En kun je zomaar in onromantische sfeer heel goed dineren, tot diep in de nacht praten, hartstochtelijk vrijen en dan heel lang zwijgen. Daar heb ik geen Valentijnsfeer voor nodig. 

Geschreven door:

TimZingt

Cabaretier en liedjesschrijver

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons