Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

"Sterven is hard werken"

Ziekenhuispastor Margriet van der Kooi over leven en dood

in Mediatips

Als kind hoorde Margriet een stem die zei dat ze dominee zou worden. Daar had ze totaal geen zin in. Nu is ze al 32 jaar ziekenhuispastor. Andries Knevel praat met Margriet van der Kooi over het leven en de dood.

Margriet groeit niet op als een kerkelijk kind. Ze gaat vaker niet dan wel naar de kerk, maar is wel een vroom kind. “Ik vond de kerk erg vervelend. Ik had zoiets van, waar gaat dit nou over? Niet over mij in ieder geval. Ik telde de orgelpijpen.”

Als ze 10 is logeert ze samen met haar broertje bij een oom en tante in Groningen. “We hadden zondagmiddag al een klein conflict gehad, want blijkbaar mocht je op zondag geen mutsjes breien voor je pop. Ik was daar nogal nijdig over. Wat later zat ik voor de tweede keer die dag in de kerk. De augustuszon scheen mooi door het raam. En toen hoorde ik een stem: ‘Later word jij dominee.’ Ik had toen echt zoiets van ‘No way!’.”

Mooi
Ze gaat uiteindelijk theologie studeren en kan daarna aan het werk als ziekenhuispastor. Daarbij heeft ze veel te maken met lijden en de dood. “Ik heb de mooiste baan van het ziekenhuis. De meeste mensen gaan natuurlijk beter het ziekenhuis uit dan ze er in gaan. Maar het is ook een plek waar grote en heftige dingen gebeuren. En een plek waar mensen zich laten ontmoeten.”

Vaak hoor je dat mensen die niet gelovig zijn, op hun sterfbed toch iets met God willen hebben. “Dat is een oud cliché en ook wel heel romantisch. Sterfbedden zijn niet echt de plek waar mensen heel druk bezig zijn met denken. Sterven is hard werken. Net als geboren worden, is het ook zwaar om het leven uit te gaan. ’t Is echt een klus om te voelen dat je lijf het niet meer doet.”

Bagage
Margriet geeft aan dat ze niet direct met een boodschap langs de ziekenhuisbedden komt. “Ik kom met een heleboel eigen bagage. En ik kom met goed luisteren. Volgens mij hebben mensen er recht op dat er goed naar hen geluisterd wordt. Dan ben ik de gesprekspartner die vragen stelt. Ik vind het dapper als mensen, op welk moment dan ook in hun leven, de grote vragen durven bespreken.”

Depressie
Het leven van Margriet wordt ook getekend door de depressie van haar vader. “Het leven is verrukkelijk en verschrikkelijk tegelijk. Soms is het enige wat je kunt doen roepen: ‘God help dan toch!’. M’n vader is uiteindelijk depressief gestorven. Mensen kunnen soms boos worden dat God hun boodschappenlijstje niet afhandelt. Maar dat is een valkuil. God is er niet om te doen wat jij graag wilt.”

Script
Van haar man, theoloog en hoogleraar Kees van der Kooi, leert ze dat we niet in de regiekamer van God moeten willen zijn. “We moeten niet God ter verantwoording roepen en Hem vertellen hoe het script moet zijn. Wij zijn ontvangers. Ontvangers van veel goeds. Ja, er is ook veel lijden. Voor de een meer dan de ander, maar iedereen komt er mee in aanraking. En het vertrouwen is dat er een God is die dat in Zijn hand houdt en het goed maakt. Maar hoe en wanneer en waarom nu niet, dat weet ik allemaal niet."

Wil je het hele gesprek tussen Andries en Margriet zien? Kijk hier de uitzending van zondagavond 8 januari (00.15 op NPO2):

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over