Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Stephan

Blog van Tijs van den Brink

in Nieuws

We waren een aantal jaren collega’s, toen we allebei 'Met het Oog op Morgen' presenteerden: Stephan Sanders en ik. We zagen elkaar niet vaak: twee, drie keer per jaar. Eens per jaar hield de Oog-redactie een stranddag. En rond oud en nieuw mochten we als presentatoren altijd met elkaar in debat, meestal in Studio Desmet in Amsterdam, over het nieuws van het afgelopen jaar.

Hoewel we over gebrek aan waardering niet te klagen hadden, waren Stephan en ik allebei een beetje een buitenbeentje. Stephan omdat hij uitgesproken rechts-liberaal was, ik omdat ik christen ben.

Een paar weken geleden zaten we rond oud en nieuw opnieuw samen in Studio Desmet, met een bijzondere aanleiding: Stephan is kerkganger geworden, afgelopen jaar. En hij vond de tijd rijp om daar in Dit is de Dag over te praten. Het werd een heel mooi gesprek, al mag je dat natuurlijk als interviewer eigenlijk niet zeggen van een gesprek dat je zelf voert. Nou, goed dan: hij gaf heel mooie antwoorden. 

Het begon allemaal toen Stephans moeder overleed, twaalf jaar geleden. Hij was onder de indruk van de katholieke begrafenis. “Zo’n uitvaart, dat kunnen ze ongelooflijk goed, die katholieken. Als je verlegen bent met uitvaarten, en wie is dat niet, heb je behoefte aan rituelen. Het is onrustbarend als er alleen maar muziek komt uit zo’n band, van Abba of zo. Dat is gewoon pijnlijk.” 

Vanaf begin vorig jaar gaf hij zich echt over: elke zondag gaat hij naar de katholieke Sint Nicolaaskerk, in zijn woonplaats Amsterdam. En vanaf het begin doet hij mee: bidden, knielen, kruisjes slaan. Openhartig vertelde hij dat hij zichzelf aanvankelijk een beetje besmuikt de kerk binnen zag stappen, schichtig om zich heen kijkend of niemand hem zag. “Als je binnen bent, denk je: nou moet God komen! Maar wat er vooral komt, zijn 
heel veel mensen. Mensen van verschillende kleuren, leeftijden en standen. En die mensen zie je dezelfde ‘belachelijke’ dingen doen als jij. Dat heeft iets intiems, iets roerends.”
 De overtuiging dat God echt bestaat, kwam ook. Het geloof maakt hem soms gelukkiger, vertelt hij, hoewel het geloof geen antidepressivum is. En soms zijn er dagen dat hij even denkt dat hij een beter mens is. “Mededogen en genade zijn belangrijk geworden. Die woorden zijn mij ten deel gevallen.”


De afgelopen jaren interviewde ik 75 bekende Nederlanders die de kerk verlieten. Wat een feest lijkt het me om de komende jaren 75 Stephans te mogen interviewen...  

Tijs

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons