Icon--npo Icon--menu Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Johan: "Wil jij m'n kist maken?"

"Je moet op de beloften van de Heer gaan staan, en als dat niet lukt, moet je eraan gaan hangen"

in Nieuws

December 2015 kreeg Johan Alberts te horen dat hij ongeneeslijk ziek is: uitgezaaide longkanker. Kort daarna vroeg hij aan vriend en timmerman Henk Westerink om zijn grafkist te maken.

In het weekend van 21/22 januari overleed Johan. Op verzoek van Henk plaatsen we het interview van EO Visie (2016) met deze bijzondere vrienden online. 

Johan (50): “De kanker zit overal, in m’n botten en hersenen. Gelukkig hebben ze me bestraald, waardoor ik mijn spraak en zicht nog heb. In december zat ik al in het laatste stadium, ze gaven me nog maximaal twee jaar. Maar ik voel ondanks de morfine precies waar de houtworm aan het graven is.

De chemo’s hadden vooral nadelen, dus daarmee ben ik gestopt. Dat voelt als een bekrachtiging van het doodvonnis. Nu de uitvoering nog. Henk en ik laten er weleens een traan om, maar kunnen er ook om lachen. Ik zei een keer: ‘Ik wil er eerst in liggen, even proberen.’ Vooral ik maak zulke grappen, om de spanning te breken, denk ik. Maar als je midden in de nacht huilend wakker wordt van een pijnaanval, en je vrouw zegt: ‘Toen je sliep, huilde je al’, dan heb je het niet breed.

Henk en ik zijn als broers: we leven van dezelfde genade en zijn van dezelfde Heer. Henk is heel trouw, dat waardeer ik ontzettend. Een vriendschap betekent veel voor ’m. Hij steunt me door z’n nuchtere, rustige manier van doen. Alleen zijn aanwezigheid doet al wat met mijn onrust. We zijn geen knuffelaars, maar geven elkaar wel af en toe een hug.

Het moet een simpele kist worden, van het goedkoopste hout. De grafsteen ook; hout doet me meer dan dat kille marmer. Bovendien bestaat niets voor eeuwig. Verder heb ik Henk de regie gegeven. Ik wil niet dood. Niemand wil dat, hoewel ik dat als christen wel zou moeten willen, want ik ga naar Huis. Maar mijn gezin achterlaten, vind ik erg, echt heel erg. Ik hoorde een dominee eens zeggen: ‘Je moet op de beloften van de Heer gaan staan, en als dat niet lukt, moet je eraan gaan hangen – zéker nooit loslaten.’ Ik hang er nu aan.”

Henk (52): “Toen Johan zijn ziekte ontdekte, ging hij alles heel voortvarend regelen en had hij zelfs iets euforisch: God is goed en ik ga naar Hem toe. Nu is-ie wat rustiger en stiller geworden, en hij heeft vaker pijn. Ik geloof net als hij dat God kan genezen, maar wat is genezen? Johan heeft alles uitgesproken naar mensen om hem heen. Dat is ook een vorm van genezen.

Hij is best eenzaam, zijn WhatsApp-berichtjes worden steeds korter. Soms stuur ik hem een berichtje dat ik een bakkie kom doen, maar dan reageert hij dat-ie even te beroerd is. ‘Lichamelijk, of ben je somber?’ vraag ik dan. ‘Somber.’ Nou, dan ga ik juist. Toen ik laatst bij hem was, keek ik eerst om de hoek: ‘Je hebt toch geen speer naast je staan?’ – net als David en Saul – maar Johan laat me altijd weer toe. Hij helpt me dichter bij mezelf te komen, de schroom om dingen te benoemen haalt hij weg. Door zijn toegankelijkheid en kwetsbaarheid is hij mij ontzettend tot steun. 

Toen Johan me vertelde dat hij ongeneeslijk ziek is, zei hij: ‘Ik mag het van m’n vrouw niet vragen, maar wil jij m’n kist maken?’ Ik heb zelf niet veel vrienden en zei na zijn mededeling: ‘Nu wil ik eerst zeggen dat ik je vriend ben en er voor je wil zijn.’ Dat hebben we bezegeld met onze eerste, echt stevige hug.

Johan vertelde me eens dat hij last heeft van claustrofobie; hij lag voor z’n werk ooit een tijdje onder een vloer en dat overviel hem opeens. Later droomde hij dat-ie uit zijn kist zou vallen. Daarom heb ik een draagconstructie gemaakt met touwen die helemaal onder de kist door lopen. Als een soort omarming.”

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Lees ook

Waar is God in ziekte en lijden?

Waar is God in ziekte en lijden?

Het vangnet van Gods liefde: vergeet in het donker niet wat je in het licht geleerd hebt.

Ouders omgekomen Navigator bedanken voor medeleven

Ouders omgekomen Navigator bedanken voor medeleven

‘We putten hoop uit het geloof in God’

Aangrijpende preek van dominee vlak na dood zoon

Aangrijpende preek van dominee vlak na dood zoon

"Er is verdriet, soms bij de schapen, nu bij de herder"

Zij schelen 19 jaar

De vonk sloeg over in de Praxis: Kirsten was 18 ("bijna 19") en Dirk 37 jaar. Het leeftijdsverschil weerhield ze niet om drie jaar later in het huwelijksbootje te stappen. "Hij is niet echt een oude wijze man ofzo."