Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Geen christen

Blog van TimZingt

Zij was nauwelijks veranderd. Alsof de tijd haar de afgelopen vijftien jaar ongemoeid had gelaten, te druk met anderen. Ze sprak me aan op een bijeenkomst
 van zoekers en zwervers van 'Lazarus-magazine'. Ik was daar om te narren, zij uit interesse.

Zij was een van die radicale leeftijdsgenoten die ik ontmoette in de evangelische gemeente waar ik als tiener vaak kwam. 
Zij koos radicaal voor God en liet zich daar dopen om de keuze van haar ouders nog eens dunnetjes over te doen. Zij maakte daar slaande ruzie over met hen. Iedereen wentelend in eigen gelijk, niet in staat tot luisteren naar elkaars motieven. Dat hoort bij radicaal-zijn.

Zij zat in de muziek, die toen net worship begon te heten. Zij zat in de proclamerende en banierende dansgroep. Zij hield van radicale sprekers en rende bij elke oproep naar voren. Zij had een wervelend geloofsleven. Zij deed dat radicaal beter dan ik: de lafbek die overal een grapje van maakte. Zij inspireerde en intimideerde, zoals dat gaat met radicalen. Ze vertelde hoe het verder ging. Over de groei en de teloorgang van de gemeente waarin ze zat: de (geest van) kritiek, de ruzies en de crisis. Haar zoektocht langs alle trending evangelische en pinkstergemeenten waar ze na jaren toch niet aardde tot – uit arren moede – weer terug bij af: PKN.

Ze was een rondgepompte heilige. Ergens wel humor. “Moest je je weer terug laten dopen?” vroeg ik. Nee,
 ze mocht daar gewoon meedoen. Maar meedoen lukte niet meer. Ze ging soms nog naar de kerk, maar voelde weinig aansluiting. Hoogopgeleid en alleenstaand (of nee: ‘alleengaand’, want singles staan niet stil!). Tussen alle leeftijdsgenoten die stinken naar poepluiers en peuterkots, chronisch moe zijn en van wie de stille tijd is verschrompeld tot het voorlezen uit de kinderbijbel, raakte ze de verbinding definitief kwijt.
 “Ik zou mezelf geen christen meer noemen.”

Ze zei het niet eens provocerend, meer berustend. Alsof ze ergens onderweg iets dierbaars was kwijtgeraakt wat ze toen toch al niet meer miste. Ik keek haar aan terwijl ze verontschuldigend glimlachte. Voelde me ineens januari-somber. Omdat ik er te veel ken die de laatste vijftien jaar sluipenderwijs zo radicaal zijn veranderd. 

Geschreven door:

TimZingt

Cabaretier en liedjesschrijver

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over