Icon--npo Icon--menu Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Donor

Blog van Annemarie van Heijningen

‘Ik ben Lucas, mag ik een stukje van je lever?’ Lucas is een mosterdgele baby met galgangatresie. Zonder leverdonatie zal hij spoedig overlijden. De noodkreet van zijn ouders bereikt per direct de kern van mijn hart. Ik staak mijn werk. Een stukje lever groeit bij de gever weer aan. Zou ik Lucas willen helpen? Zou ik Lucas kúnnen helpen?


Voor die laatste vraag moet ik eerst mijn bloedgroep weten. Een telefoontje naar het plaatselijke ziekenhuis is zo gepleegd, maar de receptioniste bewandelt graag 
de officiële wegen. “Verzoeken omtrent eigen bloedgroep, om wat voor redenen dan ook, dienen schriftelijk te worden ingediend.” Ha, protocollenfetisjisten 
lust ik rauw bij mijn ontbijt. “Luister,” zeg ik, “bij jullie op de kinder-ic ligt een baby dood te gaan. Kijk het na: hij heet Lucas en hij moet een nieuwe lever. Ik wil weten of ik hem kan helpen. Gaan we echt onze tijd verdoen met postkoetsen en brieven?”

Van schrik word ik meteen doorverbonden naar de juiste persoon, die mij binnen tien seconden kan vertellen dat ik A negatief ben. Dat matcht niet met baby Lucas, maar het denkproces is al in gang gezet. Er zijn meer mensen die één van mijn nieren of een deel van mijn lever kunnen gebruiken. Levend donorschap, waarom zou ik dat niet doen? Wat zijn de vereisten, hoe gaat het in zijn werk? 

Na een paar dagen peinzen neem ik contact op met iemand die mijn vragen kan beantwoorden. “Je bent nog erg jong voor iets dergelijks,” is na een lang gesprek haar voorzichtige conclusie. Oké, dan houd ik de boel nog even binnenboord. Maar rond mijn 50e of 60e trakteer ik iemand wellicht op een stukje Annemarie. Of er na mijn verscheiden ook het één en ander verdeeld gaat worden, weet ik niet. Die beslissing laat ik over aan mijn lieve achterblijvers. Als ze zeker weten dat ik helemaal gestorven ben, krijgen ze wat mij betreft postuum mijn zegen. 

Geschreven door:

Annemarie van Heijningen

Schrijfster en spreekster

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons