Icon--npo Icon--menu Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Rikkert verdwaalt

Blog van Annemarie van Heijningen

De herder komt vanachter de coulissen met vilten hoed en schapenvacht. Via de grote, stille heide, voert hij ons naar grazige weiden en dropt ons plompverloren in een tranendal van schaduwen des doods.

Het Babylon van hier, waar kunststof kerstbomen staan opgetuigd, met glazen vruchten die je verhemelte doen opensplijten. Een continue hink-stap-sprong van duivelse waanzin naar hemelse vrede, vice versa en terug. De realiteit van een leven vol zinloze jammer en mateloos geluk. 

Mijn heimwee en mijn hemelhunker worden genadeloos-genadig aangeboord. Vergeefs slik ik mijn tranen weg. Mijn mascara zakt ijlings naar mijn kaken, die evengoed plezierig pijnlijk zijn door de schaterlach die zich veelvuldig uit mijn binnenste bevrijdt. De opgeblazen mensheid, onze wreedheid, onze domheid – het dringt door tot in mijn merg. Hoe kil is het leven, hoe lelijk, hoe duister. Hoe schoon is het leven, hoe heilzaam, hoe zalig.

Ademloos zit ik te herademen. Hier wordt ons diepst verlangen blootgelegd, naar al het goede dat een mens bedenken kan. Naar verhalen bij kaarslicht in winterse nachten, naar strelende handen en een zucht van genot. De herder blijkt een volgeling, van de Ene, die het alles heeft volbracht. Dat is dan meteen het slotakkoord. De schapenvacht en kudde worden weer van stal gehaald. Orgelklanken klinken, goud, vertrouwd op hele noten. De Heer is mijn Herder, Hij waakt voor mijn ziel. Hij brengt mij op wegen van goedheid en zegen. Waar de één verdwijnt van het toneel, houdt de Ander trouw de wacht. 

Daarmee mogen we naar huis. Ik observeer mijn medereizigers. Ze zijn net als ik geraakt, verwonderd, stilgezet en voortgestuwd. Deze nacht zal er gedronken en geklonken worden. Gelachen en gehuild. Getoost en geproost. De liefde bedreven, het leven gevierd. 

Geschreven door:

Annemarie van Heijningen

Schrijfster en spreekster

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons