Icon--npo Icon--menu Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Nog één rivier

Blog van Annemarie van Heijningen

Van de foto maakt mijn hart een schrikkerige flikflak. Daar ligt het schip uit mijn kinderjaren, aan mootjes bij de sloperij. Mijn slaapkamertje, het roefdek, de stuurhut; alles naar de vaantjes lieve mensen.

De smalle gangboorden waar ik met ware doodsverachting overheen holde, springend over bolders, wrijfhoutjes en touwen. Het vooronder, de mast, de fiere blauwe autokraan. Niets is er nog van over. Het schip was te oud en te klein, moest wijken voor nieuwer en groter. First in, First out. Het tij van de tijd, de tendens van het leven, voor schepen, huizen én mensen. 

Een klasgenoot wordt grootmoeder. Jonge bloedverwanten hebben zonder vorm van overleg mij tot oudtante gebombardeerd. Mijn vader, mijn moeder en mijn spiegelbeeld worden zichtbaar ouder. Ooms en tantes vallen weg, door kankercellen, hartinfarct of hersenbloeding. Wat doet het zeer ineens. Ik zou het plotselinge vacuüm van binnen kunnen vullen met suikerzoete kerstkransen en druipend-vette oliebollen. Lallend proosten op het leven, dineren tot we exploderen. Maar ik kies voor de weemoed. Deze pijn mag er zijn. Ze verdient het te worden gehoord, gezien en geproefd. 

Ik roep de fatale foto in mijn herinnering opnieuw tevoorschijn. Het beeld spreekt bruusk van onomkeerbaarheid. Alleen het naambord is nog ongemoeid. Als een doodssnik op een sterfbed staat het er: Linquenda, eens moet ik het verlaten. Wanneer dit het enige is dat er te zeggen valt, zou ik van pure ellende vervallen in doffe depressies. Maar Godzijdank, op dit verloren schip zong ik jarenlang de sterren van de hemel, tegen wind en golven in. Dat we op reis zijn naar heerlijke oorden en eeuwige stranden, waar Jezus onze tranen drogen zal. Volgende week, rond de klok van twaalf, kijk ik teloorgang en dood met triomf in de ogen en hef ik het glas op hoop in hoofdletters. Alvast een gezegend 2017.

Geschreven door:

Annemarie van Heijningen

Schrijfster en spreekster

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Lees ook

"Ik ben bang dat ze mij gaan slaan"

"Ik ben bang dat ze mij gaan slaan"

Nieuw seizoen Anti Pest Club in Week tegen Pesten

Heleen Dekens

Maak een feest van jouw verjaardag

Maak een feest van jouw verjaardag

Blog van Carianne Ros

Carianne Ros

Ik schiet altijd tekort…

Ik schiet altijd tekort…

Zo vermijd je teleurstellingen

Carianne Ros

Zij schelen 19 jaar

De vonk sloeg over in de Praxis: Kirsten was 18 ("bijna 19") en Dirk 37 jaar. Het leeftijdsverschil weerhield ze niet om drie jaar later in het huwelijksbootje te stappen. "Hij is niet echt een oude wijze man ofzo."