Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Kerststemming

Blog van TimZingt

Daas kijk ik voor me uit. “Schiet het een beetje op met mijn kerstkaart?” vraagt mijn vrolijke sponsorkindje Hope vanaf zijn foto. Ik schrik op uit mijn gemijmer: “Wat? Oh sorry. Ja, ik ben ermee bezig, maar ik ben niet in kerststemming. Ik ben nog steeds van slag omdat Trump de Amerikaanse verkiezingen heeft gewonnen.”

“Wat heeft dat met kerstkaarten te maken?” vraagt Hope. “Nou,” piep ik, “met zo’n kaart laat ik normaal als rijke blanke christen aan jou mijn superieure en royale goedheid zien. Maar de verkiezing van Trump heeft me ontmaskerd. Blijkbaar huist er in mij een boze, blanke, bange man met een dikke vette onderbuik. Die verontwaardigd is over de teloorgang van de cultuur en boos is op zwarte en hoge pieten-uit-de-elite die roet in zijn zuurverdiende strooigoed willen gooien.” 

“Wist jij niet dat je die boze man in je had? Die zien we toch regelmatig?” vraagt Hope verbaasd. Ik: “Jawel, maar ik wist niet dat-ie stemrecht had.” Hope: “Ik vond het wrang te bedenken dat juist evangelische christenen in Amerika massaal die boze blanke man in zichzelf hebben laten stemmen.” Ik jammer: “Al die fijne christenen daar met hun sponsorkindje aan de muur stemden op Trump, die de muur zo hoog wil optrekken dat niemand er meer in kan!” 

Hope: “En jij bent bang voor die boze blanke man in jezelf en wat die in Nederland zou willen stemmen. Toch?” Ik zwijg. “Dan snap ik wel dat je wat opziet tegen de kerststemming,” zegt Hope. “Het kerstkind had een tienermoeder met hoofddoek en een laagopgeleide vader. Midden Oosten-look. Risicoprofiel. Eerder een blije zwarte dan een boze blanke. Hoe zou jij hem ontvangen? Of bouw je een muur?” 

“Ik zou hem wel willen sponsoren,” opper ik, “foto aan de muur. Kerstkaartje.”

“Als hij maar daar blijft zeker?” lacht Hope. Ik zwijg. Hope: “Lastig. Hij schijnt nogal van het vasthoudende soort te zijn. Komt elk jaar weer terug aan je grenzen. Rammelen aan je poort. Wars van opgetrokken muren kruipt hij onder je boze blanke dikke huid.” Ik schrik: “Is er geen ontkomen aan?” Hope schudt zijn hoofd: “Je kunt maar beter instemmen.” 

Geschreven door:

TimZingt

Cabaretier en liedjesschrijver

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over