Icon--npo Icon--menu Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Andries Knevel is dankbaar voor zijn (voorzichtige) herstel

‘In één minuut werd ik doodziek’

Een legionellabacterie zorgde voor een paar kritieke momenten in het leven van Andries Knevel (64). “Maar ik kan het navertellen. Hier zit een dankbaar mens.”

Praten kost hem hoorbaar moeite. Hij loopt langzaam, alsof er lood in zijn benen zit. En hij is maar liefst elf kilo afgevallen. Een legionellabacterie zorgde voor een paar kritieke momenten in het leven van Andries Knevel (64). “Maar ik kan het navertellen. Hier zit een dankbaar mens.”

De man die altijd fluks de trappen van het EO-gebouw nam en met hoge snelheid door het Gooi fietste, moet het voorlopig noodgedwongen rustig aan doen. “Ik merk voortdurend dat mijn longen voor een groot deel nog niet werken,” vertelt hij. “Ik ben dankbaar dat ik weer thuis ben, na 21 dagen op de intensive care vanwege een dubbele longontsteking, gevolgd door een week op de longafdeling. Ik realiseer me – meer en meer – hoe ernstig het is geweest.”

Zeshonderd kaarten

Andries zit in een bruinleren fauteuil in zijn lichte woonkamer en wijst naar het kleurrijke bord naast hem, bomvol kaarten. “We hebben er zo’n zeshonderd ontvangen. Uit heel Nederland en België. Bij dezen wil ik de hele EO-achterban hartelijk bedanken voor alle gebeden en kaarten. Het heeft ons enorm goed gedaan.”

Hoe gaat het met je?
“Drie stapjes vooruit, twee achteruit. Soms twee stapjes vooruit, drie achteruit.” Met een hand op zijn borst: “De hoop is dat steeds meer longblaasjes als het ware opengaan, zodat ik weer meer zuurstofcapaciteit krijg.”

Wat kost je momenteel de meeste moeite?
Lachend: “Alles. ’s Morgens ben ik geen knip voor m’n neus waard. Omdat ik dan een aantal uren gelegen heb, zitten die longblaasjes allemaal weer dicht. In de loop van de dag gaat het beter.”

"De vliegveld-arts hield het ook op hoogteziekte."

Finaal onderuit

Hoe anders was het vorige maand, op reportage voor EO Metterdaad in Bolivia. Zijn grootste zorg, vooraf, was dat hij last zou krijgen van hoogteziekte. Want de dorpjes waarin Andries moest filmen, lagen soms wel boven de 4400 meter. Gelukkig had hij nergens last van. Tot die bewuste vrijdagavond. “Ik weet nog de stoeptegel waar het gebeurde, om 20.30 uur. In één minuut werd ik doodziek. Een verlate hoogteziekte – dacht ik.”

Hondsberoerd daalde hij ’s ochtends met het team per auto af naar een lager gelegen stad. Maar de klachten verdwenen niet. Sterker: op het vliegveld ging hij de volgende dag finaal onderuit. De vliegveld-arts hield het ook op hoogteziekte. Achteraf Andries’ redding. “Met hoogteziekte mag je vliegen, met een dubbele longontsteking absoluut niet. Dit was het eerste kritieke moment. Er zouden er,” zegt hij na een hap lucht, “nóg twee volgen.”

‘We gaan u beademen’

Na een 25-urige terugreis (“veel tussenlandingen en wachttijden”) kwam hij ’s maandags thuis. Nog steeds zwaar ziek. Echtgenote Rietje nam hem mee naar de dokter. Die constateerde een longontsteking en gaf een antibioticum. De volgende middag, toen bleek dat Andries hallucineerde en buiten bewustzijn was, werd hij per ambulance naar het ziekenhuis in Hilversum vervoerd. “Het tweede kritieke moment. Toen ik zuurstof kreeg, kwam ik bij. Ik hoorde dat ik ‘zeer ernstig ziek’ was. Met die woorden werd ik naar de intensive care gereden.”

Het lied ‘Ik zal er zijn’ van Sela sleepte mij er doorheen.

Andries ademt diep in en uit en vervolgt: “Ze kregen de ziekte er maar niet onder.” De nachten, zegt hij, waren het moeilijkst. “Ik moest plat op mijn rug liggen – wat ik thuis nooit doe –, zat onder de slangen en kon amper bewegen. Nachtenlang heb ik niet geslapen. Weet je wat me erdoorheen heeft gesleept? Het lied ‘Ik zal er zijn’ van Sela. Keer op keer heb ik dat gezongen. Hardop. Ik lag toch alleen. Ja, zelfs in de diepste diepten heb ik mooie momenten beleefd.”

Na twee dagen en veel tests ontdekten de artsen eindelijk dat het om een legionellabesmetting ging. “Ondanks antibiotica werd ik zieker en zieker. Op zaterdagmiddag 12 november waren al mijn kinderen er, Rietje en mijn broer. De vrouwelijke hoofdintensivist zei: ‘We maken ons grote zorgen om uw gezondheid. We gaan u beademen.’ Het derde kritieke moment.”

‘Rietje heeft me gezegend’

Andries moest worden geïntubeerd, kunstmatig worden beademd. “Voordat ik onder narcose ging, heb ik in zekere zin afscheid genomen van mijn gezin. Tegen de kinderen heb ik gezegd dat ik erop vertrouwde dat het goed zou gaan. En dat ik me, mocht het anders lopen, veilig wist in Gods handen.” Andries slikt. “Dat was een dierbaar, maar ook heel moeilijk moment. We hebben samen nog gebeden. En Rietje, die net als de kinderen en mijn schoondochter een enorme steun voor me is, heeft me gezegend. Zo kon ik me overgeven.”

Vier dagen lang was hij geïntubeerd, en werd hij kunstmatig slapend gehouden. Op dinsdag werd hij uit zijn slaap gehaald. De volgende dag kreeg hij slecht nieuws: mogelijk zou hij nogmaals geïntubeerd moeten worden. Want de situatie was nog steeds zeer kritiek.

Nieuwe krachten

Die nacht kon Andries opnieuw de slaap niet vatten. Weer zong hij zachtjes voor zichzelf, als blijk van overgave aan God, herhaaldelijk ‘Ik zal er zijn’. Andries’ ogen beginnen te stralen. “Donderdag 17 november, elf uur. Opeens voelde ik nieuwe krachten in mijn lijf komen. Nou ja, krachtjes. Zomaar. Dat was het keerpunt.” Na 21 dagen verruilde hij de ic voor de longafdeling. Een week later mocht hij naar huis. (“Met een fles zuurstof, voor het geval dat.”)

Wat doet het besef met je dat het heel kritiek is geweest?
“Het geeft mij steeds diepere gevoelens van dankbaarheid. Ook richting al die mensen – duizenden – die voor me gebeden hebben. Ik voelde me erdoor gedragen. Toen schrijver Philip Yancey een ongeluk kreeg en bijna overleed, dacht hij: nu begint het tweede deel van mijn leven. Wat ga ik ermee doen? Dat gevoel heb ik ook. Drie kritieke momenten overleefd. Wat betekent dit voor de rest van mijn leven? Ik weet het nog niet.”

Kun je iets zeggen over de duur van het herstel?
“Het gaat heel lang duren. Hoelang? Geen idee.”

Geen antwoord

Een pittige vraag: als het gebed voor Andries verhoord is, hoe zit het dan met anderen die ondanks gebeden overlijden? “Daar hebben we, ten diepste, geen antwoord op,” reageert hij. “God is soeverein. Daar moeten we het, hoe moeilijk dat ook is, bij laten.”

Hoe geef je dankbaarheid vorm?
“In het gebed! Bidden is – dat heb ik de afgelopen tijd geleerd van Yancey en Tim Keller – primair: God danken, om wie Hij is. Zoals het Onze Vader begint. Pas daarna komen onze noden.”

Tot slot: dit wordt een heel andere Kerst voor je?
“Alle kinderen komen eerste kerstdag ’s middags bij ons, zoals altijd. Maar het wordt een memorabele Kerst. Voor ons allemaal. Want we beseffen… dat het zo anders had kunnen zijn.”

Voordat we afscheid nemen, schuifelt Andries naar zijn lichtbruine piano. Hij speelt de beginnoten van ‘Ik zal er zijn.’ Stralend: “Zó mooi. ‘Ik ben die Ik ben is Uw enige Naam. Onnoembaar aanwezig deelt U mijn bestaan.’ Dat lag ik te zingen. In die lange, diepe nachten. ‘Ik zal er zijn’. Dát is het.”

Tekst: Gert-Jan Schaap
Beeld: Miss Jack

Geschreven door:

Gert-Jan Schaap

Redacteur Visie Magazine

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons