Icon--npo Icon--menu Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Wachten op de ware

Single in de kerk

in Geloven

In mijn kerk ben ik – 28 jaar – de enige single. De twintigers zitten links voor in de zaal. Daar zit ik, tussen de koppels. Zij trouwen en kopen een huis. Vorig jaar vond mijn zusje de ware. Moet ik mij zorgen maken?

Daar zit ik, tussen mijn leeftijdsgenoten in de kerk. Ik ben de enige zonder relatie. Het merendeel van de koppels die mij omringen heeft de ander ontmoet bij een christelijke studentenvereniging. Na een paar jaar verkering, meestal zodra ze klaar zijn met hun studie, trouwen ze. Twee jaar later kopen ze een huis dat groot genoeg is om toekomstige kinderen een plek te geven. Geen van die drie (man, huis, kind) bezit ik. Mijn omgeving is bezorgd, de scheepstoeter gaat: ‘Pas op dat je de boot niet mist!’ 

Hoge hakken 
Als je een verstandig christelijk meisje bent, zoek je als hoger opgeleide vrouw je prins terwijl je nog aan het studeren bent. Zo slim is mijn zusje, die wijselijk voor de Christelijke Hogeschool Ede kiest. Daar liggen ze voor het oprapen, de christelijke prinsen. Na drie jaar verkering trouwde ze vorig jaar.
 Met veertien centimeter hoge hak
ken loopt mijn zus de wenteltrap in het kasteeltje af. Onderaan wacht zwagerlief. Strak in pak, zijn hoofd glimt nog meer dan zijn smetteloos gelakte schoenen. Wat een paar! We slaan kleine kreetjes ‘oh’ en ‘ah’. Mijn oma doet na de goedemorgen-liefste-wat-zie-je-er-prachtig-uit-kus een stap naar voren. Het cadeau, een witgouden armband, doet ze persoonlijk om bij mijn zus. De tranen staan ons in de ogen. Daarna wendt ze zich tot mij: “Lief kind, ik hoop dat dit jou ook nog eens overkomt.” 

Niet normaal
“Oma, het komt allemaal goed. Maak je geen zorgen om mij.” Nee, op dat moment maak ik me geen zorgen – het komt hoe dan ook goed met mijn hart. Al raakt dat hart enigszins in shock als ik later die week de Turkse kokkinnen spreek in het restaurant waar ik als serveerster werk. Verbijsterd kijken ze me aan: “Jouw jongere zus eerder trouwen dan jij, dat is niet normaal!” 

Wat is normaal? Als je trouwt, wil je dat die persoon het beste in jou naar boven haalt, en dat jij hetzelfde effect op die ander hebt. Trouwen is voor het leven, dat heb ik al te goed door. Het vinden van die ware vergt geduld. Is er een leeftijdsgrens – is dat dertig? – dat ik me oprecht zorgen moet maken? Ben ik gek, absurd, te kritisch dat ik nog niemand heb en eerst de wereld rondreis en het best leuk heb met mezelf? 

Deal met Hem 
Ik zie genoeg aantrekkelijks voorbijkomen en aan aandacht ligt het niet. Misschien moet ik een deal met Hem daarboven sluiten? Wachten in stilte en devoot vertrouwen passen mij niet zo goed. Doe mij maar een Ruth uit de Bijbel, die de stoute schoenen aantrekt en zelf op Boaz afstapt. Assertiviteit ten top als het aankomt op huisje, boompje, bootje én scheepstoeter. Een scheepstoeter gebruikt de kapitein in benarde weersomstandigheden als het zicht slecht is. Zolang ik een Kapitein heb die weet waar Hij heen vaart, sluit ik mijn oren voor de misthoorn van anderen. En vertrouw ik erop dat mijn huwelijksboot vroeg of laat opdoemt aan de horizon. 

Tekst: Arachne Molema
Beeld: Jorik Algra

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons