Icon--npo Icon--menu Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Andrew White: “Met Jezus geef je nooit op!”

Deze priester blijft actief in Midden-Oosten, ondanks MS

in Geloven

Andrew White gaf zijn carrière in de geneeskunde op en werd voorganger in de gevaarlijkste stad ter wereld: Bagdad. Zijn gemeente bestond uit meer dan 6 duizend leden; nu komen er nog een handjevol mensen samen. Veel leden zijn vermoord, nog meer leden zijn gevlucht. Toch laat hij zich niet uit het veld slaan: “Ik zal snel weer in het Midden-Oosten zijn.”

"Onder- handelen met terroristen: ik denk dat ik het nog steeds kan"

Gezondheid
Andrew White lijdt inmiddels bijna 20 jaar aan de ziekte MS, en dat begint zijn tol te eisen. Tijdens de Justice Conference houdt hij zijn praatje zittend en als hij loopt wordt hij ondersteund door een assistent. Elke zin kost Andrew veel moeite om uit te spreken. “Onlangs kreeg ik te horen dat mijn hersenen zo zijn aangetast dat ik verschijnselen van dementie ga vertonen. Ik ben intussen gewend aan slecht nieuws over mijn gezondheid. Toch werd ik kwaad om de manier waarop de doktoren het zeiden; mijn gezondheid werd compleet afgeserveerd.” Dan ken je Andrew White nog niet. Lang stilstaan bij zijn achteruitgang is niets voor hem: “Na een dag geloofde ik het niet meer, dus nu gaat het weer goed met mij. Wat betreft onderhandelen met terroristen, les geven aan de universiteit en alle andere dingen die ik doe: ik denk dat ik het nog steeds kan.”

Bevrijding Mosul
Nu het Iraakse leger oprukt naar Mosul, klinken in de media hoopvolle geluiden. Toch is de waarheid soms niet zo mooi als het klinkt, waarschuwt White. “Het is een lastig verhaal. De bevrijding ontaardt in een nieuwe golf van vervolging in Mosul. Vergeet niet dat niet alleen IS, maar ook het Iraakse leger verschrikkelijke dingen heeft gedaan. Als je wat hun betreft aan ‘de verkeerde kant’ staat, ben je kansloos.”

“Het is niet dat de bevrijders Mosul zijn binnengevallen en van het ene op het andere moment de stad bevrijd hebben. De strijdt woedt nog hevig en het is verschrikkelijk.” Er is zeker hoop voor de christenen, maar ook levensgevaar. “We hopen dat het uiteindelijk wel beter gaat, maar de situatie is erg slecht voor de christenen die daar nog zijn. Het is lastig om positief te blijven, want bijna alle christenen zijn opnieuw bedreigd met de dood.” 

"Mijn grootste hoop is dat Jezus op een dag terug komt"

Heeft Andrew nog wel hoop voor het Midden-Oosten? “Ik heb zeker nog hoop, ik heb altijd hoop. Mijn grootste hoop is dat Jezus op een dag terug komt. Maar zoals een Irakees jongetje ooit tegen mij zei: “Papa (redactie: veel kinderen noemen Andrew ‘papa’, omdat ze hem als vader zien), Jezus zei dat al 2000 jaar geleden en we wachten nog steeds!” Ik zei: “Ik weet dat we nog steeds wachten, we weten niet wanneer, maar de dag komt…”

Met Jezus geef je nooit op!
Wat kunnen Nederlandse christenen leren van hun broers en zussen in het Midden-Oosten? “Dat wij met Jezus nooit opgeven. Als je wordt vervolgd, verdwijnt elke vorm van onderling onderscheid: je bent niet langer Hervormd, Chaldees, of Syrisch.” Kerkmuren verdwijnen in tijden van oorlog. “Je bent een zoekende christen, een volger van Jezus. Dat is wie we allemaal zijn.”

Andrew blijft ondanks de oorlog en ondanks zijn vernietigende ziekte altijd bidden. “Heer, hou ons in beweging. Help ons niet op te geven. Help ons van onze vijand te houden. Help ons net zo veel van Joden, als van Arabieren te houden. Dat we niet zeggen ‘ik ben voor de Joden’, of ‘ik ben voor de Arabieren’, zoals zoveel mensen doen tegenwoordig. We moeten van iedereen houden.”

"De hele stichting valt onder mij, nu kan ik doen wat ik moet doen!"

In opspraak, maar niet te stoppen
Onlangs is Andrew geschorst uit zijn functie in zijn eigen stichting Foundation for Reconciliation in the Middle East, een stichting die verzoening in het Midden-Oosten wilt bewerken. De schorsing lijkt hem niet veel te doen: “Ik ben geschorst, omdat de liefdadigheidscommissies mij ervan verdachten een terrorist te zijn. Ik haalde namelijk meisjes terug die door IS als seksslavinnen waren ontvoerd. Daar wilde ik niet mee stoppen. Ze waren ervan overtuigd dat ik IS geld heb moeten geven om de meisjes terug te krijgen. Dat heb ik niet gedaan, ik heb andere manieren. Nu heb ik een nieuwe organisatie opgericht. Deze organisatie is bewust niet een geregistreerde liefdadigheidsinstelling en heeft bewust geen bestuur. De hele stichting valt onder mij! Nu ben ik vrij! Nu kan ik doen wat ik moet doen!”

Als we Andrew vragen of hij nog steeds meisjes bevrijdt uit handen van IS, kijkt hij ons even bewegingsloos aan. Met een langzame beweging plaatst hij zijn vinger voor zijn mond: “Ssssssst…”

Andrew White sprak zaterdag 12 november op The Justice Conference in Amersfoort. Hij vertelde het aangrijpende verhaal van Joseph, een jongetje uit Irak, die aan Andrew vraagt om een kruisje door te geven aan de Nederlanders.

Andrew White - The Justice Conference The Netherlands 2016

Bekijk meer toespraken over gerechtigheid op de website van The Justice Conference.

Tekst: Jacob Vis

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Lees ook

"Ik was dood en dankzij God leef ik weer"

"Ik was dood en dankzij God leef ik weer"

Assyrisch christen overleeft aanslag IS

"Tijd is het nieuwe goud"

"Tijd is het nieuwe goud"

Buurtdominee Jan Wolsheimer staat in de Goot500

“Geloof is ook een kracht ten goede”

“Geloof is ook een kracht ten goede”

Beatrice de Graaf over terrorismebestrijding

Zij schelen 19 jaar

De vonk sloeg over in de Praxis: Kirsten was 18 ("bijna 19") en Dirk 37 jaar. Het leeftijdsverschil weerhield ze niet om drie jaar later in het huwelijksbootje te stappen. "Hij is niet echt een oude wijze man ofzo."