Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Bles(sing)

Blog van Annemarie van Heijningen

Vrijdagavondverrassing. De achterbuurman belt: ‘Een veulentje op komst.’ Dochterlief, Tweede Zoon, Echtgenoot en ik rijden opgetogen richting boerderij. “Misschien duurt het nog wel even,” tempert boer Siem, “je weet het nooit in de natuur.”

Er is een live-verbinding tussen woonkamer en stal. We nestelen ons genoeglijk op de bank, met de neuzen richting scherm. Vooreerst is er, behalve onrustig gescharrel van de merrie in kwestie, weinig bijzonders te melden. Met gouwe ouwe Peerke en zijn kameraden doden we de tijd. Het wordt de langste voorleessessie in onze gezinsgeschiedenis. De klok tikt door, half tien, half elf, half twaalf. Dochterlief wordt moe en bleek. Chips en chocola geven voor even nieuw geduld. Dan is het over en uit.

Alle zielige verhalen ten spijt; ze wil naar huis. “Ik ook,” gaapt Tweede Zoon. Sippe, sneue volwassenen. “Evengoed was het gezellig,” troosten we elkaar, als keurig opgevoede ouders. Maar de teleurstelling druppelt van de woorden en voegt zich triestig bij de zomerregen. 

Het nakroost ligt op bed als rond de limiet van half één opnieuw een telefoontje komt: “Ja, point of no return.” Echtgenoot en ik storten ons al op de buitendeur, deinzen terug, kijken elkaar aan. Eén moet blijven, één mag gaan. Ik pak twee lucifers. Het lot zal beslissen. Schietgebedjes helpen: Michel trekt het kortste eind. Ik gris mijn jas en graai mijn fiets.

Een nachtelijke rit, een erf, een stal, een eenzaam licht. “Nú!” wenkt de boer. Menselijk gekerm uit een zwoegend paardenlijf. Twee stakerige beentjes, het natte snuitje ongerept. Siems ervaren mannenhand helpt het dier het leven in. Melk vloeit uit een zwarte paardentepel. De merrie zwenkt het zware hoofd opzij voor een voldane eerste groet. De grond waarop ik sta is heilig land.
Waarom is deze nacht anders dan alle andere nachten? Omdat er een dochter is geboren. En ík heb het mogen zien.

Geschreven door:

Annemarie van Heijningen

Schrijfster en spreekster

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over