Icon--npo Icon--menu Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Seven shades of grey

Blog van Annemarie van Heijningen

Als op vrijdag de vaatwasser plotseling in de puberteit lijkt te zijn gekomen en besluit de dingen op zijn tijd en wijze te doen. Je wilt je kinderen inschakelen (daar heb je ze tenslotte voor gekregen), maar je komt tot de ontdekking dat je hebt verzaakt ze te leren afwassen.

"Een pruik wil ik wel bestellen, een doodskist nog niet."

Als op zaterdag je wasmachine geluiden produceert of hij een tamboerijn heeft ingeslikt. Monteurs vieren weekend en je had juist alle bedden afgehaald.

Als je op zondag een prutpreek aanhoort, waarbij de voorganger volledig verdwaalt op zelfgekozen zijpaden. Er rest je niets anders dan starogend en stoïcijns je tijd uit te zitten.

Als je op maandag zoals gewoonlijk bij de fysiotherapeut wordt verwacht, en je bloot en bleek onder een nietsontziende tl-verlichting moet staan.

Als je op dinsdag twee onverwachte telefoontjes krijgt: één met een klacht over je kind en één met een klacht over jezelf (een verongelijkte Visie- lezeres).

Als op woensdag de eerste leeftijdgenoot uit je sociale netwerk kanker blijkt te hebben. Het staat zwart op wit in de app: ‘Kanker, oké, een pruik wil ik wel bestellen, een doodskist nog niet.’

Als op donderdag een geschokte Facebookvriend digitaal melding maakt van het overlijden van zijn broer. De foto’s bij dit droeve bericht tonen een jong en vrolijk gezicht, plus een busje dat zich om een boom heeft gewrongen. 

"De ramen huilen tranen met tuiten."

Grijs is ook een levenskleur
Ja, wat moet je dan?
‘ Niet klagen, maar dragen,’ kwaakt de kwezel. ‘Altijd blijven lachen,’ balkt de buurvrouw. ‘We zullen dóóóórgaan,’ lalt de lolbroek. ‘Roemen!’ predikt Paulus. ‘Nochtans!’ hamert Habakuk.


Ik trek een wenkbrauw op
 en staar naar buiten. De ramen huilen tranen met tuiten. Van binnen zit een optelsom van zeven grijze dagen. Morgen zal de zon weer schijnen. Ik zal het geel van haar stralen met vreugde omarmen. Maar het grijs van vandaag is evengoed een levenskleur,
 die het niet verdient te worden weggepoetst. 


Tekst: Annemarie van Heijningen

Geschreven door:

Annemarie van Heijningen

Schrijfster en spreekster

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over