Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

God en m'n val

Blog van Tijs van den Brink

in Nieuws

Heel gesprek met mensen van wie ik houd: waarom ik in mijn vorige column wel mensen hebt bedankt voor hun meeleven na mijn val, waarom ik wel de dokters heb geprezen voor hun handelen, maar niks heb gezegd over God. ‘Waar hebben wij dan voor zitten bidden?’

Oef. Spannende vraag. En best moeilijk ook. Want hoe mensen hebben meegeleefd, heb ik heel concreet kunnen zien (kaarten), horen (bezoekjes, gebeden), ruiken (bloemen) en proeven (fruit, taart). Wat de dokters hebben gedaan, daar was ik bij. Maar wat God heeft gedaan rond m’n val, vind ik lastiger aan te wijzen.

Ik geloof dat God mij (op een wonderlijke manier) heeft gemaakt, dat Hij mij draagt en dat Hij uit is op leven. Ik heb dan ook gedankt dat ik nog leef. Ja, en ook dat de genezing voorspoedig is verlopen. Maar wat Hij precies heeft gedaan, weet ik echt niet.

Heeft Hij ervoor gezorgd dat ik tegen een paaltje reed? Of juist dat ik niet erger gewond raakte? Had ik een engeltje op mijn (niet-gebroken) schouder, zoals sommige mensen zeggen, of was het een duiveltje (als in het verhaal van Job) dat ervoor zorgde dat ik een stuurfout maakte?

Ik weet het niet. En het maakt me ook niet heel veel uit, merk ik. Wat ik in ieder geval weet, is dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn daden. Als ik tegen een paaltje rijd, heb ik dat gedaan – en niemand anders. En als ik snel genees omdat ik tamelijk fit ben, heb ik daar ook zelf een bijdrage aan geleverd.

Ik ben zelf verantwoordelijk, maar ik ben niet alleen. God is er ook. En God-dank, heel veel aardige mensen.

Tijs van den Brink

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons