Icon--npo Icon--menu Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Een onbegrepen wezen

Blog van Annemarie van Heijningen

'De man, een onbegrepen wezen’, geschreven door wijlen Walter Trobisch, is het beste mannenboek dat ik ooit heb gelezen. ‘Een man,’ zo schrijft Trobisch, kort samengevat, ‘voelt zich inferieur aan de vrouw. Ofschoon hij zich magnetisch tot haar aangetrokken voelt, leeft in zijn hart de angst dat zij hem zijn vrijheid zal ontnemen. Immers heeft hij negen maanden gevangen gezeten in het lichaam van zijn moeder.’

Ha! Als vrouw vind ik dit grappig om te lezen. Goddank is er, wanneer ik Walter goed begrijp, hoop voor onze tegenpolen. De kwetsbare man, de man die bereid is tot gesprek en leert leven van genade, zal bevrijding ervaren. Er ontstaat een uitgebalanceerde gelijkwaardigheid, een volwassen relatie, tegen stormen bestand.

Hoewel het niet begrijpen op de achtergrond blijft sluimeren. Een man is nu eenmaal geen vrouw en een vrouw is nu eenmaal geen man.
Dat maakt de dynamiek van de huwelijksdans zowel bekoorlijk als bitter. Het bovenstaande onbegrip zorgt van tijd tot tijd voor droeve onvoldoendes. Dan moeten de mouwen worden opgestroopt. Zoeken en zweten, tot het magische moment van vinden en gevonden worden. En soms word je verrast door geluk in zuiver goud.

Wanneer ik voor een gynaecologisch niemendalletje in het ziekenhuis word verwacht, schrijft het protocol een SOA-test voor. ‘Onnodig,’ zeg ik gedecideerd, ‘mijn man en ik zijn elkaars eerste en enige.’ Verwonderde aarzeling bij de jonge arts. ‘Soms weet je niet alles van elkaar. Uw partner kan een verleden hebben dat hij voor u verborgen houdt.’ Ik schud koppig mijn hoofd: ‘Nee. Honderd procent nee.’ 

De test wordt afgevinkt. Op de terugweg vormen de woorden ‘Elkaars Eerste En Enige’ in mijn hoofd een juichende melodie van dankbare triomf. Ik zet kracht op mijn trappers, ik wil naar huis. Om me te verdrinken in de armen van mijn onbegrepen wezen, om me te verliezen in de liefde van mijn onbegrepen held. 

Geschreven door:

Annemarie van Heijningen

Schrijfster en spreekster

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons