Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

"Mijn geloof stond te trillen op zijn grondvesten"

De creatieve en levenslustige Marjan Laban belandt in een rolstoel

in Geloven

“Als kind zei ik al: ‘Er lopen allemaal poppetjes langs de binnenkant van mijn benen.’ Dat waren tintelingen, voor mij niks vreemds. Vermoedelijk ben ik gewoon met een slechte rug geboren." Marjan Laban had altijd al een zwakker rug, maar vorig jaar ging het helemaal mist en belandde ze in een rolstoel. Niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk heeft Marjan een weg van revalideren doorlopen. Je leest haar verhaal hier!

De problemen begonnen pas echt toen ik zwanger was van onze oudste zoon. Na zijn geboorte moest ik halsoverkop geopereerd worden en kwam ik voor het eerst in een rolstoel terecht. Ik herstelde redelijk, alleen mijn rechterbeen bleef problemen opleveren. Toch redde ik het met behulp van een beugel weer aardig. Wel had ik altijd rugpijn, omdat mijn zenuwen beschadigd waren bij de operatie. Zo’n acht jaar geleden knakte er ineens iets in mijn rug en ben ik opnieuw geopereerd. De neurochirurg zei: “Het is zo’n rommeltje in je rug, het zou me niks verbazen als je binnen afzienbare tijd op bed komt te liggen.” Ik was toen 42.

Steeds meer zorgen
Na die operatie ben ik toch ook weer wonderlijk goed opgeknapt. Maar in die tijd werd een van onze kinderen, die een psychische aandoening heeft, ernstig ziek. Ik maakte me steeds meer zorgen om hem en was bang dat hij zichzelf iets zou aandoen. Als ik even niets te doen had, was ik in mijn hoofd zo met hem bezig, dat ik maar gauw weer aan de slag ging, want dan hoefde ik niet te denken. Uit angst om geen ingevulde tijd te hebben, deed ik van alles, zonder naar mijn lichaam te luisteren.

Vlucht
In mijn werk als styliste en fotografe kon ik mezelf helemaal kwijt. Ik ontdekte een nieuwe passie: pasgeboren baby’tjes fotograferen. Met deze babyfoto’s kon ik anderen laten zien dat Gods belofte allesomvattend is. Hij is het begin en het einde en we gaan weer terug naar de schoonheid van het begin, hoe zwart het leven in die tussentijd ook kan zijn. Ik voelde me helemaal tot mijn bestemming komen als ik dat met mijn babyfoto’s kon laten zien. Maar het fotograferen werd voor mij een soort vlucht. Ik schoot er zo in door, dat ik de signalen van mijn lichaam niet opmerkte. Op een dag viel ik er letterlijk bij neer. Ik had verschrikkelijk veel pijn en zat er emotioneel zo doorheen dat ik mijzelf niet meer dat spreekwoordelijke schopje onder de kont kon geven: ‘Kom op, Marjan, doorgaan’. Het was op. Mijn man zei: “Nu is het afgelopen, ik bel de dokter,”,en die zei: “Naar het ziekenhuis.”

Alles loslaten
Na een paar weken ziekenhuis werd ik doorgestuurd naar revalidatiecentrum Groot Klimmendaal. Natuurlijk was ik het daar helemaal niet mee eens. Ik wilde werken, me fit voelen, er voor mijn kinderen zijn - maar het enige wat ik kon, was op bed liggen. Alles moest ik loslaten en God vertrouwen dat het weer goed zou komen. Mensen zeiden tegen me: “Wij bidden voor je”. Dat gaf me rust. Zelf kon ik dat echt niet meer.

Boze gedachten
Bijbellezen ging ook bijna niet. Die vier maanden in het revalidatiecentrum ben ik niet verder gekomen dan Filippenzen 3 en 4. Waar ik me aan optrok, waren de woorden: “Vergeet niet Hem te danken voor alles wat Hij doet. Dan zult u de vrede van God ervaren, een vrede die ons menselijk besef te boven gaat en die de wacht houdt over uw hart en gedachten, omdat u in Christus Jezus bent.” Al die gedachten die ik had, mijn boosheid, mijn onvermogen: God hield daar de wacht over. Door die bijbelverzen ben ik anders naar mijn boosheid gaan kijken. Ik wist dat er een Middelaar tussen God en al mijn boze gedachten was, omdat ik in Christus Jezus ben. Dat gaf me kracht.

Signalen serieus nemen
Door de waardevolle inzichten die ik heb opgedaan, heb ik mijn revalidatieperiode als een zegen ervaren, hoe moeilijk het ook geweest is. Ik heb geleerd om de signalen van mijn lichaam serieus te nemen. Door alle narigheid was ik mijn onderlijf gaan negeren. Ik deed gewoon net alsof het niet bestond, want dan had ik er minder last van. Pijn voelde ik ook niet meer. Als je tegen mij zou zeggen: “Ik heb hoofdpijn,” dan zou ik denken: O gunst, ja, ik loop ook al vier dagen met hoofdpijn. Ik was me niet bewust van mijn bewegingen. Als ik liep, deed ik maar wat.

Dat was ook wel eens hilarisch. Een keer vroeg mijn therapeut: “Marjan, ben je misschien wat vergeten?” Toen ik naar mijn benen keek, zag ik dat ik mijn laar- zen niet aan had! Ook stond ik wel eens met mijn sokken aan onder de douche. Soms reed ik over mijn eigen voet heen. Dan dacht ik: wat gaat die rolstoel toch zwaar, maar dan zat mijn voet ervoor. Dat voelde ik niet. Via gesprekken en therapie moest ik mijn onderlijf weer helemaal leren accepteren.

Babyfotografie
Nu herken ik de signalen als mijn lichaam zegt: het is genoeg. Het kan niet meer gebeuren dat ik te ver doorga, want als het op is, is het ook echt op. Om mezelf te sparen zit ik zoveel mogelijk in een rolstoel. Ik kan wel stukjes lopen, maar moet voorzichtig zijn, want als ik een rare beweging maak, is het zo weer mis. Gevoelsmatig is het nog erg wennen. Ik heb het idee dat ik mezelf moet bewijzen in die rolstoel. Onlangs ben ik weer begonnen met mijn babyfotografie. De ergotherapeut keek de eerste keer mee of ik nog wat aan mijn houding moest veranderen.

Vindingrijk
Fotograferen vanuit mijn rolstoel betekent wel dat ik heel vindingrijk moet zijn. Ik ben geen standaardfotograaf, ook niet nu ik in de rolstoel zit. Als ik een foto in mijn hoofd heb, dan moet die foto zo gemaakt worden en dan denk ik niet: dat is onhandig. Laatst moest ik voor een be- paalde foto een haast onbegaanbaar pad op. Het is een prachtige foto geworden en ik ben er trots op dat het me toch gelukt is, ook al heeft mijn rolstoel er een lekke band aan overgehouden...

Echt, het leven houdt niet op als je in een rolstoel zit. Ik lig veel op bed, maar ook dan kan ik mutsjes en dekentjes haken, hoedjes vilten of papieren rozen maken. Lekker creatief bezig zijn met mijn handen en genieten van het resultaat. Leuk, Marjan, denk ik dan; dit kan je nog wél.”

  • Bekijk ook op EO.nl/geloven een videoportret van Marjan Laban.
  • Dinsdagavond 2 september wordt Marjan geïnterviewd op NPO Radio 5, 20:00 EO Door de Week.

Het volledige interview met Marjan Laban kun je nalezen in het septembernummer van Eva Magazine.
De foto is gemaakt door Marjan van der Meer, Pure fotografie.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Lees ook

'Wat we ook deden, hij was niet te redden'

'Wat we ook deden, hij was niet te redden'

Yvonne moet verder zonder haar broer

Poster | Je bent zo mooi

Poster | Je bent zo mooi

Vriendelijke woorden geven mensen kracht om te leven

Waar is God in ziekte en lijden?

Waar is God in ziekte en lijden?

Het vangnet van Gods liefde: vergeet in het donker niet wat je in het licht geleerd hebt.