Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

"Waarom helpen jullie niet?"

Het gebed van een vluchteling

Zo goed en zo kwaad als het gaat, probeert hij zijn bouwvallige kleine tentje onder het viaduct wat strakker te zetten. Filémon heet 'ie, 17 jaar. 'Waarom helpen jullie ons niet?' roept hij naar me, alsof ik de koningin van Europa ben. 'Wat kan ik? Ik ben geen politicus', mompel ik. 'Hoe zou ik kunnen helpen?'

Ik ben voor een weekend in het vluchtelingenkamp in Calais (Noord-Frankrijk). Op slechts 3,5 uur rijden van huis stap ik een compleet andere wereld binnen, nog het beste te vergelijken met een krottenwijk in Afrika. 'De Jungle' heet het, en terecht. Hier geldt het recht van de sterkste. Vannacht nog hebben een paar gasten benzine over een stel tenten gegooid. De politie keek toe vanaf de rand van het kamp, maar deed niets. De agenten komen nooit in het kamp.

De hulp komt vooral van particulieren, zie ik dit weekend. Ik ontmoet een groep Marokkaanse Belgen met duizend broden ('Met elk 10 broers heb je dat zo bij elkaar!'). We zien hoe Engelse moslims hun mooie auto's vlak voor de ingang van de jungle parkeren, iets uitdelen ('Alleen voor moslims!) en vervolgens toch weer rechtsomkeert maken vanwege de chaos. Weer verderop staat een groepje verdwaasde Belgen, terwijl de vluchtelingen lachend en stoeiend hun busje binnen een minuut leeghalen. Met een stapel matrassen op hun hoofd keren ze terug naar het kamp. Allemaal goedbedoelde hulp, maar helpt het ook echt?

Gebed
Ik draai me om naar Filémon. 'Wat is je gebed?' vraag ik hem. Ik laat hem schrijven op een krijtbord, dat ironisch genoeg de vorm van een huis heeft. 'Bevrijd ons uit deze ellende. Dit gaat ook voorbij.' Op zijn jonge leeftijd heeft hij al allerlei ontberingen geleden in de woestijn en op zee. Zijn hoop is hij daarbij niet kwijtgeraakt.

Net zoals veel andere vluchtelingen wil hij niet in beeld. Ik leg het gebed op zijn tent en maak een foto. Het voelt als een minimaal en machteloos gebaar tegenover een groot en complex vluchtelingenprobleem. Tuurlijk, er zijn genoeg oplossingen, maar tot nu toe is er blijkbaar weinig animo voor. Tragisch, maar waar.

Ik kan het niet mooier maken dan het is: de Jungle laat je recht in het gezicht zien hoe weerbarstig en soms ook lelijk onze wereld is. Wat kan ik? Ik bid voor Filémon. Maakt het verschil? Ik hoop het. Want met hem wil ik blijven hopen: dit gaat ook voorbij.

Beeld: Ruben Timman/Arianne Ramaker
Tekst: Arianne Ramaker
Video: Stephan Valkenier

Geschreven door:

Arianne Ramaker

Redacteur

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons