Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

BLOG | Oud en Nieuw

Blog van Johan Snel

Anno domini 2014 is bij veel mensen blijven hangen als een soort rampjaar. Oorlogen kwamen angstig dichtbij, er bleken grenzen aan onze beheersing van de wereld. Met Oud & Nieuw krijgt alles een andere betekenis.

Wat bracht ons het afgelopen jaar? Mijn eigen eerste herinnering gaat terug naar de zomer. Op Schiphol, een dag na de ramp met de MH17, hing een verslagen sfeer. In een van de vertrekhallen lag een zee van bloemen en ongetwijfeld dachten tallozen die nu ging vliegen aan wat de dag ervoor was gebeurd.

’s Nachts, in het donker naderend boven Tel Aviv, was de sfeer al net zo geladen. Vlakbij, vanuit de rechterraampjes van het vliegtuig zelfs zichtbaar, vielen de bommen op Gaza. Ook Tel Aviv lag onder vuur en het vliegtuig maakte een omweg via het noorden – zonder ons als passagiers iets te vertellen, overigens.

Louterend

Twee weken later, net achter de dichtstbijzijnde heuvelrug en terwijl op de Golan het leven gewoon doorging, kwam ook de burgeroorlog in Syrië dichtbij. Wat verderop, in de verwoeste stad Homs, was een paar maanden eerder pater Frans vermoord. Zomaar een gezicht te midden van die honderdduizenden die in Syrië al waren gevallen en waarbij we ons niets kunnen voorstellen.

Het zijn beelden om op oudejaarsavond weer op te halen. Traditioneel gaan veel christenen deze avond – en trouwens ook met Nieuwjaar – naar de kerk. Net zo’n ritueel als de oudejaarsconference en vast nog wel wat louterender.

We herinneren ons wie ontvielen, het afgelopen jaar. Beseffen hoe we zelf balanceren op dat onkenbaar kleine moment dat we ‘heden’ noemen. En gaan een nieuw jaar in.

Credo

Het is geen Kerst of Pasen, maar een naamloos eiland in de tijd, eigenlijk alleen ingegeven door de kalender.

Zelf ben ik nog een middag naar Huis Doorn geweest, midden op de Utrechtse Heuvelrug. Het eeuwenoude landhuis waar de laatste Duitse keizer de laatste 21 jaar van zijn leven woonde is ook al zo’n oase in de tijd, een verstilde tijdcapsule.  Rechtstreeks tot ons gekomen vanuit de Eerste Wereldoorlog waar alles is begonnen: Syrië, Israël, Oekraïne. En nog vol van die haast onherkenbaar andere wereld van daarvoor, waar ook Wilhelm naar terugverlangde.

Over de hele wereld klinkt met Oud & Nieuw het oudste christelijke credo. Sinds Nicea eindigen we ieder jaar met de woorden: Ik verwacht de opstanding van de doden en het leven van de komende eeuw. Amen.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Lees ook

Tip voor Dankdag: de zegeningenfles

Tip voor Dankdag: de zegeningenfles

‘Als ik al die briefjes lees, kan ik me onwijs verwonderen’

Bettelies Westerbeek in de Marcustuin

Buurttuin in een achterstandswijk: 'Hier vallen verschillen weg'

Iedereen kan tuinieren in de Marcustuin

Arianne Ramaker

Dominee in de bajes: zoeken naar de balans tussen schuld en vergeving

Dominee in de bajes: zoeken naar de balans tussen schuld en vergeving

Gevangenispredikant Geerhard Kloppenburg: ‘Het is aan jou of dit verloren tijd is’

Reinald Molenaar