Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Opinie | Veroordeling is funest

“Wat zijn dat voor mensen als ze elkaar neersabelen?”

in Nieuws

Ik hoor de verhalen veel te vaak. Mensen die zich veroordeeld voelen door christenen en christenen die elkaar veroordelen. Soms is het niet raar dat mensen stoppen met geloven of opeens zeker weten dat ze geen christen willen zijn.

Een paar recente situaties. Een niet-gelovige vriend vertelde over de relatie die hij kreeg met een christelijk meisje. Hij knapte erop af dat in haar baptistengezin erg neerbuigend werd gepraat over gereformeerden. “Wat zijn dat voor mensen als ze elkaar neersabelen?”, dacht hij. Vervolgens hoorde ik het verhaal van een vrouw, die door allerlei leed niets meer met God kon. Een paar vrienden namen daarop bewust afstand van haar.

Dit zijn twee concrete ‘gevallen’, maar dan zijn er ook nog legio twijfelaars. Die zitten zeker niet te wachten op oproepen dat je ‘echt moet kiezen’ of juist meer afstand ervaren. Wat zij wel kunnen gebruiken is jouw geïnspireerde liefde, een luisterend oor en een warme kerkgemeenschap.

Bevragen zonder oordeel
Het kan me soms irriteren dat veel mensen star zijn in hun eigen ‘geloofspakketje’, niet nieuwsgierig zijn naar de ervaringen van anderen en zich weinig raad weten met andersdenkenden of mensen die geloof op een laag pitje hebben staan. Het is, volgens mij, essentieel om elkaar zonder oordeel te bevragen. Zonder bevraging en aansporing gebeurt er weinig. Maar de keerzijde is ook niet goed: je erin berusten dat iedereen nou eenmaal anders in het leven staat en ook vermaningen uit de weg gaan.

De kerk van Christus is naar mijn idee vaak niet meer dan een puur sociologische club die werkt met culturele normen van in- en uitsluiting. Kleinburgelijkheid regeert en zelfreflectie is vaak ver te zoeken. Kerkleden zijn alles behalve leden van een nieuwe orde, zoals de Bijbel ons dat voorspiegelt. 

Onderlinge liefde als teken
In de Bijbel zegt Jezus dat de onderlinge liefde het teken zou zijn waardoor ongelovigen zouden weten dat Hij door de Vader gezonden is. Die liefde zouden wij niet kunnen opbrengen, maar wordt ons gegeven. Het resultaat is soms weinig onderscheidend van een gemiddelde bingovereniging. Het vraagt wel wat van ons, die liefde ontvangen. Ons wordt beloofd dat we liefde krijgen als we er gelovig voor bidden. Lukt dat?

Bezinning
Volgens mij vraagt dit om contante bezinning op een fundamenteel niveau. Niet de vraag of je op zondag een boodschap mag doen in de supermarkt, maar door elkaar voor te houden dat we door de doop bij hetzelfde Lichaam horen. Je schiet dan eigenlijk in je eigen voet als je negatief oordeelt over christenen in andere tradities of afstand neemt van een twijfelende broeder of zuster.

Ook zelfreflectie en correctie van anderen zijn belangrijk. Waarom heb ik altijd zo snel een oordeel klaar? Mijn overtuiging is dat als je iedereen zo onbevooroordeeld mogelijk benadert, christen of niet-christen, jullie daar allebei veel profijt van hebben. Hoe lastig het ook is.

Auteur: Daan Molenaar

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over