Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Geschiedenis van Israël 2: volk en staat

Een blik vanuit historisch en Bijbels oogpunt

in Nieuws

Hoewel er altijd Joden in Israël hebben gewoond – ten tijde van de kruistochten ernstig geminimaliseerd door toedoen van de kruisridders – is er sinds Nebukadnessar Jeruzalem heeft ingenomen (rond 600 vChr) geen compleet zelfstandige Joodse staat geweest.

De werkelijke machthebbers woonden elders en gunden in sommige periodes de Joden een zekere mate van autonomie. Joden zelf hadden wel de groet: "tot volgend jaar in Jeruzalem", maar hadden niet echt plannen om terug te keren. De basis van die groet was de hoop, dat de Messias spoedig zou komen …

Op zoek naar een land
Het politieke zionisme, een seculiere beweging, streefde naar een eigen Joodse staat, niet noodzakelijkerwijs in Palestina. Er werd gedacht aan Oeganda, Argentinië of Brits Guyana. Zelfs in 1946 was er nog een optie om in Suriname een Joods thuisland te vestigen. Maar ondertussen was Palestina wel steeds nadrukkelijker in beeld gekomen. In de 18e en 19e eeuw trokken sporadisch kleine groepen Joden, vaak onder leiding van een rabbijn, uit de diaspora naar Palestina in de hoop daar een beter bestaan te vinden.

Joodse migratie
Aan het eind van de 19e eeuw kwam de Joodse immigratie pas echt op gang omdat velen de vervolgingen in Oost-Europa ontvluchtten. Het was een socialistische zionistische beweging die in het nieuwe land socialistische en communistische idealen nastreefde (kibboets).

Een Joodse staat kwam in beeld door de Balfour-verklaring tijdens WO1, het mandaat dat de Volkerenbond in 1922 aan Groot-Brittannië gaf en het besluit van de Verenigde Naties in 1947 om Palestina te verdelen tussen Joden en Arabieren, wat in 1948 leidde tot het uitroepen van de staat Israël. Sinds die tijd is er voortdurend gedoe over de verdeling van het land tussen Arabieren en Israël.

Palestijnen
De bevolking van Palestina werd aangeduid als Palestijnen – zowel de Arabische als de Joodse bevolking. Pas na de Zesdaagse oorlog in 1967 worden met deze term alleen de Arabieren aangeduid. Een deel van deze Palestijnen bestaat uit (boeren-)families die al eeuwenlang in dit gebied wonen. Een belangrijk deel van hen is oorspronkelijk afkomstig uit de omringende Arabische landen. Omdat de Joodse bevolking tussen 1880 en 1947 sterk toenam en de werkgelegenheid en welvaart toenamen (= aantrekkelijk), en zijn ze om economische redenen naar de Joodse gebieden geëmigreerd. Sinds 1969, vijf jaar na de oprichting van de PLO, worden de Palestijnen als volk erkend door de VN.

De staat Israël in bijbels perspectief
Hoewel orthodoxe Joden tegen het zionisme en de staat Israël zijn – in hun ogen kan er pas sprake zijn van een Joodse staat als de Messias komt – zien veel christenen in het ontstaan van de staat Israël Gods hand en de vervulling van eeuwenoude profetieën. Dat zou zo kunnen zijn – er gebeurden inderdaad ongelofelijk dingen. Maar er zijn ook argumenten om dat niet zo te zien, zoals Exodus 34:24b – tijdens de feesten van Israël hoeven zij zich geen zorgen te maken over een vijandelijke aanval. Dat gold duidelijk niet bij de JomKippoer-oorlog in 1973.

Nog lastiger wordt het als christenen het bestaan van Israël verdedigen en dat beargumenteren met: ze hebben er recht op, want zij woonden er 3000 jaar geleden al.

Niet uitwissen
Dat klinkt heel valide, maar je kunt de geschiedenis van 3000 jaar niet zo maar uitwissen. Voordat David 3000 jaar geleden Jeruzalem innam, woonden er ook al mensen. En nadat Jeruzalem gevallen is in 135 zijn er anderen de baas geworden. Plus dat het volk Israël haar bruikleen van het landgebied lang geleden verspeeld heeft (met de bevestiging daarvan rond 600 vChr. overname door Nebukadnessar).

Recht
Zoals de heerschappij over Nederland van de Batavieren overgegaan is op Friezen, Franken en Saksen, en daarna op achtereenvolgens Hollandse graven, Spaanse koningen en Franse keizers, voordat er een Nederlands koninkrijk ontstond, dat ook weer makkelijk plaats had kunnen maken voor een Duits Reich. Op grond van welke overweging zouden aan één van deze volkeren rechten op het land kunnen worden toegekend? Zo'n historisch argument is niet vele generaties geldig. Een historisch recht vervalt na verloop van (vele) jaren.

De belofte
Een ander argument is wel: God heeft beloofd om hun dit land te geven. Dat is waar, maar als God het hun uiteindelijk geeft, zal hij ook de problemen met de overige volken oplossen. De vraag hoe God zijn bedoeling met zijn volk gaat bereiken, is aan hem zelf om te beantwoorden en uitwerken. Niet aan ons, Joden, christenen, gelovig of ongelovig. Aan ons is het om te vertrouwen op Gods belofte, hopen en uitzien naar de vervulling er van.

Legitimatie van de staat Israël
Er is momenteel maar één legitimatie voor het bestaan van de staat Israël: de internationale gemeenschap is na een langdurig proces overeengekomen, Israël een nationaal tehuis te geven, in 1948. Daar hebben zelfs Arabische staten, bijvoorbeeld koning Feisal van Saoedi Arabië, aan meegewerkt. De vraag is dan vervolgens hoe de inwoners van dat land met elkaar omgaan en hoe het land en haar buren met elkáár omgaan.

Christenen en Israël
Wie God liefheeft en in de Bijbel leest over de liefde van God voor Israël, bijvoorbeeld in Jeremia 31:3 (Ik heb je altijd liefgehad, mijn liefde zal je altijd vergezellen) of  Jesaja 43:4 (Jij bent zo kostbaar in mijn ogen, zo waardevol, en ik houd zo veel van je) , moet als het ware wel vanzelf liefde koesteren voor dit volk. Maar liefde voor de mensen is niet helemaal hetzelfde als liefde voor de natie. Het volk is altijd voorwerp van Gods liefde geweest, maar de natie en haar machthebbers konden ook in het verleden rekenen op stevige kritiek van de Allerhoogste.

We kunnen in dezen mogelijk een voorbeeld nemen aan het leven van Paulus. Hij is zelf een Jood, maar heeft een opdracht om het evangelie aan de niet-Joden te verkondigen. Toch laat het volk Israël hem niet koud. Hij wil ook hen voor Christus winnen. Vandaar dat hij overal waar hij kwam eerst met het evangelie naar de Joden ging. De boodschap van Jezus moest ook aan hun verkondigd worden, want "Hoe zullen ze geloven in Hem, van wie ze niet gehoord hebben? En hoe horen zonder prediker?" (Romeinen 10:14). Hij wil hen tot jaloersheid wekken (Romeinen 11:14). En hij bidt vurig om hun redding (Romeinen 10:1).

Lees ook de blog Vraag om vrede voor Jeruzalem

 Auteur: Roeland Klein Haneveld

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Lees ook

Gratis challenge over het horen van Gods stem

Gratis challenge over het horen van Gods stem

31 dagen lang elke dag een mail bij het boek 'Gods stem horen' van Hanneke van Dam

23 oktober 2018
Groot nieuws: een nieuw godsargument!

Groot nieuws: een nieuw godsargument!

'Diverse ervaren filosofen bevestigen dat het argument zeer solide is'

Reinier Sonneveld

31 augustus 2018
Alain Verheij is verslaafd aan verhalen vertellen

Alain Verheij is verslaafd aan verhalen vertellen

‘Theoloog des Twitterlands’ zoekt graag de spanning op

Reinald Molenaar