Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

EO-presentator Miranda van Holland: 'We zijn op aarde voor de ander. Punt'

in Geloven

Of het nu om radio, muziek, geloof, vluchtelingen of koken gaat: EO-radiopresentator Miranda van Holland (37) beleeft en doet alles met bezieling. Vaak enthousiast en vrolijk, maar als het nodig is ook serieus en ernstig. “Ik heb de behoefte onophoudelijk te zoeken naar het goede.”

“Ik aarzel een beetje, want ik voel me helemaal niet belangrijk genoeg voor zo’n groot interview. Word er een beetje verlegen van,” mailt Miranda een paar weken voor het interview. Een reactie die je op het eerste gezicht misschien niet van haar zou verwachten. Ze loopt regelmatig zingend door de gangen van het EO-gebouw, is blij, spontaan en extravert; iemand die het niet erg vindt op de voorgrond te staan. Toch is Miranda óók bescheiden. “Ik ben geen bekende Nederlander, beroemd persoon of belangrijke dominee of theoloog die grote dingen te vertellen heeft. Ik zie mezelf eerder als iemand die Visie leest, dan dat ik geïnterviewd word.”

Muziek: 'Ik kan makkelijk meevoelen en -huilen

“Als klein meisje was ik al gek op muziek. Mijn eerste plaat moet iets ouds zijn geweest, want ik dook graag in de collectie van mijn vader. Hij was liefhebber van The Beatles, Simon & Garfunkel en hippie- zangeres Melanie. Ik werd – en word – altijd wakker met een wijsje in mijn hoofd. Dat kan van alles zijn. Van Kinderen voor Kinderen tot een zeemansballade, en van opera tot een popliedje.”

Welke muzikanten inspireren jou?
“Ook dat is divers. Ik houd bijvoorbeeld van Arcade Fire. De muzikanten van deze Canadese band komen altijd met wat anders en durven zichzelf te ontwikkelen. Ze willen je verrassen én het gaat ergens over. Maar de kleine klaagliedjes van Nick Cave raken mij ook enorm. En een lied als Heroes van David Bowie vind ik inspirerend. Och, ik kan nog duizend muzikale helden noemen, zoals Leonard Cohen, David Bazan, Kate Bush en Thomas Tallis. Zal ik nog even doorgaan?”

Makkelijk de diepte in

“Voor mij heeft christelijke muziek niet per se meerwaarde, maar ik vind het wel bijzonder als een muzikant ook een christelijke achtergrond heeft. Je hebt dan een gemene deler. Je hoeft niet alles uit te leggen en kunt makkelijk de diepte in. Dát is zeker een meerwaarde. Sommige muzikanten kunnen hun – soms complexe – relatie met God, geloof, opvoeding of tradities met muziek onder woorden brengen. Woorden die ik daar zelf vaak niet voor kan vinden. Dat is te gek, maar het betekent niet dat ik exclusief muziek luister die door christenen is gemaakt.”

In een eerder interview zei je dat je van psalmen houdt. Welke is je favoriet?

“Dat ligt eraan op welk moment je me dat vraagt. Ik heb altijd iets met Psalm 150 gehad, omdat dat bij uitstek de psalm is die gaat over het vieren van het leven en het liefhebben van muziek. Daarnaast wordt er in de psalmen ook práchtig woorden gegeven aan het verdriet en de moeiten die je in je leven kunt ervaren.” En ineens zingt Miranda: “‘Uit diepten van ellende...’ (Psalm 130, red.). Dat voel ik in mijn onderbuik. Misschien vind ik de klaagkant van de psalmen wel het mooist.”

“Ik huil regelmatig bij een lied. Als iemand verdriet heeft, kan ik makkelijk meevoelen en -huilen. Schoonheid kan me trouwens ook ontroeren. Dan hoor ik een lied en denk ik: ‘Dit is zó mooi, waar of zinnig.’ De laatste keer dat ik huilde, was niet om muziek, maar op de trouwdag van mijn schoonzus. Mijn schoonmoeder is ernstig ziek, maar het was een dag vol hoop en liefde. Ik vond het zó bijzonder dat ze dit vanuit haar ziekbed nog mocht meemaken. Het is goed om te huilen voor en om jezelf, maar het is zeker ook heilzaam om te huilen om of met anderen.”

Radio: 'Ik wil mijn enthousiasme delen met anderen'

“Radio maken is echt magisch,” vertelt Miranda. Op dit moment presenteert ze het programma Xnoizz op 3FM. “Een prachtig station waar je mooie dingen kunt maken. De zender zindert en leeft, en ik wil mijn enthousiasme graag delen met anderen.”

In deze Visie bedanken we EO-leden voor hun steun. Wat betekent het voor je dat zoveel mensen lid zijn van jouw omroep?
“Het doet wat met me als ik me realiseer dat ik een product maak waar veel mensen naar luisteren en van genieten. Dat is mooi. Tegelijk zie ik het in perspectief, want vergeet niet dat een verpleegster in het ziekenhuis nóg meer impact heeft. Dat ik bij de EO werk, betekent voor mij dat ik leuk werk en een fijne werkgever heb. Maar het zou ook ander werk kunnen zijn.”

Zoals?
“Ik werk hier nu acht jaar. Van huis uit ben ik kunsthistoricus en ik heb lang in de zorg gewerkt. Het is niet zo dat ik bezig ben met wat ik nog meer zou kunnen doen, maar dat die opties er zijn, is een feit.”

Gevoelig voor symboliek

Hoewel Miranda als duizendpoot dus alle kanten op kan, wint radio het tot nu toe van de rest. “Radio kwam op een bijzondere manier op mijn pad. Ik werkte destijds voor het Flevofestial en moest op 3FM iets vertellen over de programmering. Mijn stem viel op en ik werd gevraagd om voor de EO nachtuitzendingen te maken op 3FM. Binnen een week leerde ik live radio maken zonder voortraject of ervaring. De meeste radiomakers zijn begonnen bij een lokale omroep of zaten op zolder met zenders te klieren. Ik werd meteen in het diepe gegooid. Toen dit nachttraject stopte, heb ik een tijd in de zorg gewerkt. Later kreeg ik een baan bij een commercieel radiostation. Ik had het daar naar mijn zin, dus toen Jan-Willem Roodbeen in 2006 vroeg of ik hem wilde vervangen als presentator van Xnoizz, zei ik in eerste instantie ‘nee’. Tot hij het een tweede en zelfs een derde keer vroeg. Ik ben gevoelig voor symboliek. Als iemand je drie keer iets vraagt, moet je er toch serieus over nadenken. Ik kwam tot de conclusie dat ik het zag zitten en nu ben ik hier nog steeds.”

Geloof: 'Iedereen doet ertoe'

“Ik vind het lastig uit te leggen wie God voor mij is. Zoals de psalmen zeggen, is Hij het ‘allerhoogst en eeuwig goed’ (Psalm 25:6, berijmd, red.). Ik heb niet genoeg taal noch eerbied in mijn lijf daar echt iets zinnigs over te kunnen zeggen. Geloof is wat je doet, niet wat je zegt. Als mensen aan mij vragen of ik gelovig ben, kan ik ze geen formule geven die zegt: ‘Dit is God en Hij werkt zo.’ Hij is ongrijpbaar en ik zal Hem nooit begrijpen. Dat neemt niet weg dat ik Hem wil zoeken en beproeven. Misschien word ik nu wel vaag, hoor. Ik vind dit moeilijke materie.”

Als Hij zo ongrijpbaar is, geloof je dan dat Hij jou kent?
“Ik heb lang gedacht van wel, maar ik ben er nu niet over uit. Ik geloof dat ieder mens ertoe doet. Daarmee zeg ik dat ík er dus ook toe doe. Maar als ik geloof dat God speciale plannen met mij heeft, denk ik direct: ‘Wat is dan Zijn plan voor de rest van de mensheid?’ Ik woon in Nederland, heb een vaste baan, hypotheek, gezonde echtgenoot, huisdier en lekker eten: God heeft mij inderdaad behoorlijk gezegend! Maar heeft Hij mijn zuster die op dit moment in Nigeria wordt vastgehouden door Boko Haram dan niet gezien? Die vraag dringt zich onherroepelijk aan mij op en daar kom ik dus niet uit. In mijn beleving verwijder ik mezelf van God als ik denk dat wij een-op-een contact hebben. Dan wordt het een onderonsje, terwijl geloof volgens mij om gemeenschap draait. Ik zeg niet dat anderen geen persoonlijke godservaring kennen, maar dit is hoe ik het beleef. God is voor mij overal. De ene keer ervaar ik dat intenser dan de andere keer. Het blijft ongrijpbaar en abstract.”

Wanneer ervaar je God?

“Dat kan zijn als ik samen met een collega in de zon zit te ontspannen, of als de kat op schoot zit. Ik heb een moestuin en als de eerste boontjes opkomen, ervaar ik God in de natuur. Het kan ook door muziek zijn. Maar mijn geloofsleven en verbinding met God zijn niet afhankelijk van de mate waarin ik Zijn aanwezigheid ervaar. God is immers groter dan dat. Hij is er altijd. Ook in ellende en verdriet.”

Uitschot

“Ik ga niet naar een kerk. Tegelijkertijd ben ik dagelijks in een kerk. Als ik samen met gelovige vrienden eet of over het geloof praat, zijn we kerk. Jij en ik zijn nu kerk. Dat zeg ik niet om me er makkelijk vanaf te maken, nee, zo voelt het voor mij. Bovendien ben ik iedere zondag aan het werk voor mijn radioprogramma Xnoizz, en hoewel ik me daar niet volledig achter wil verschuilen, maakt dat het niet makkelijker om naar de kerk te gaan. Ik sluit trouwens niet uit dat ik me ooit weer kerkelijk ga verbinden, want ik zie daar zeker het belang van in. In Utrecht zijn een paar kerken waar ik enthousiast over ben, zoals baptistengemeente Silo. Daar is iedereen welkom. De voorganger werkt met ex-tbs’ers en zij bezoeken de gemeente ook. Dat spreekt me enorm aan. Zij worden door velen ge zien als het uitschot van de maatschappij. Maar Jezus had ook geen groep succesvolle supersterren om Zich heen. Hij trok op met de laagsten van de laagsten. Daar moet je zijn. Dat heeft deze gemeente goed begrepen. Geen enorme zaal, grote band of glitter en glamour, maar een kerk die gaat over samenzijn. Iedereen doet ertoe. Juist ook de mensen van wie anderen zeggen dat ze er niet toe doen. Als ik dat zeg, schiet ik altijd vol. Want dát is voor mij de essentie van het Evangelie.”

Vluchtelingen: 'De Bijbel is een katalysator'

“Ik ben geen Moeder Teresa of mensenactivist, maar samen met vrienden zetten mijn man Johannes en ik ons in voor vluchtelingen. Dat proberen we te doen door protesten bij te wonen, voorlichting te geven, ons huis – als het nodig is – open te stellen voor opvang, vluchtelingen te begeleiden in het schrijven van brieven naar instanties, en organisaties als STIL in Utrecht te steunen. Zij zorgen voor opvang van uitgeprocedeerden.”

Dat klinkt alsof je vrij actief bent!
“Dat valt wel mee, hoor. Ik ben mezelf ervan bewust dat ik makkelijk praten heb, met ons dubbele inkomen, hypotheek en kat. Ik geef mijn huis en haard niet op om in Syrië de vluchtelingenstroom te begeleiden. Eigenlijk ben ik veel minder actief dan ik zou willen, maar dit is wat wij – Johannes en ik – vinden dat we moeten doen. We zijn allebei sociaal geëngageerd. In alles wat we doen, zoeken we naar het goede, juiste en rechtvaardige. Ook als het gaat over milieu, politiek, racisme en voedsel. Daar is de Bijbel een katalysator in. Die staat vol sociale verhalen. Het gaat over bevrijding, verlossing en onderdrukking. De gemarginaliseerden staan centraal. Als je dat niet ziet, mis je wat volgens mij de essentie van het christendom is. We zijn op aarde om in relatie te staan tot de ander. Punt.”

Helden

“Als er zoiets is als bezieling in mijn leven, is dit het. Het goede is niet dat wat voor míj goed is. Ik zoek altijd naar: ‘Wat is goed voor óns?’ Is het huidige vluchtelingenbeleid de juiste vorm voor deze mensen? Kan ik elke dag een paar kleine dingen doen die het leven van anderen mooier maken? Wat kunnen we voor elkaar betekenen? Ik vind dat je – zeker als christen – zo in het leven zou moeten staan en dat dit nooit ten bate van je eigen eer en glorie mag gaan. Daarom ben ik ook voorzichtig als ik vertel over hoe belangrijk vluchtelingenwerk voor mij is. Ik faal regelmatig en ben sociaal minder actief dan ik zou willen. Ik ken zat mensen die al jaren vluchtelingen in huis opvangen, of zich voor een appel en een ei voor hen inzetten. Dat zijn niet de mensen die in De Telegraaf of Visie komen. Maar wat zij in alle bescheidenheid doen, is zó cruciaal. Zij zijn de helden. Niet ik.”


Tekst: Femke Taale
Beeld: Jacqueline de Haas
Bron: Visie 2014, nr. 24

Paspoort

* Geboren op 1 mei 1977 in Bennekom;
* Getrouwd met Johannes Oosterbroek;
* Woont in Utrecht;
* Studeerde kunstgeschiedenis en cultuureducatie;
* Werkte in de zorg, bij radiostation Caz! en als visagiste en styliste; Gek op haar kater Tijger Miesje (12);
* Presenteerde van 2011 tot 2013 het programma Van Holland op Radio 2;
* Presenteert iedere zondagavond vanaf 0.00 uur Xnoizz op 3FM.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons